சிட்கோ நில விவகாரம்: மா. சுப்பிரமணியன்–காஞ்சனா மீதான வழக்கு விசாரணையை நோக்கி நகர்கிறது – அரசியல் தாக்கம் என்ன?
போலி ஆவணங்கள் மூலம் அரசு நிலம் கைப்பற்றப்பட்டதாக குற்றச்சாட்டு; நீதிமன்றத்தில் தொடரும் சட்டப் போராட்டம் தமிழக அரசியலில் மீண்டும் கவனம்
சிறப்பு ஆய்வுக் கட்டுரை
எழுதியவர்: சமரன்
Founding Editor & Publisher, Jananaayakan.com
சென்னை கிண்டி தொழிலாளர் காலனியில் தமிழ்நாடு சிறு தொழில் வளர்ச்சிக் கழகத்துடன் (SIDCO) தொடர்புடைய நிலம் குறித்த பல ஆண்டுகால சர்ச்சை, மீண்டும் தமிழக அரசியல் மற்றும் சட்ட வட்டாரங்களின் கவனத்தை ஈர்த்துள்ளது.
RelatedPosts
மா. சுப்பிரமணியன் மற்றும் அவரது மனைவி காஞ்சனா மீது, நில உரிமையை மாற்றுவதற்காக போலி ஆவணங்கள் பயன்படுத்தப்பட்டதாக புகார்தாரர் தரப்பில் குற்றச்சாட்டுகள் முன்வைக்கப்பட்டுள்ளன. இக்குற்றச்சாட்டுகளை இருவரும் மறுத்து வருகின்றனர்.
இந்த வழக்கில் மிக முக்கியமாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது ஒன்று: குற்றச்சாட்டு பதிவு செய்யப்படுவதோ அல்லது குற்றப்பத்திரிகை தாக்கல் செய்யப்படுவதோ குற்றம் நிரூபிக்கப்பட்டுவிட்டது என்று பொருளல்ல. இறுதித் தீர்ப்பை நீதிமன்றமே வழங்க வேண்டும்.
என்ன நில விவகாரம்?
வழக்கின் மையத்தில் இருப்பது சென்னை கிண்டி தொழிலாளர் காலனியில் உள்ள நிலமாகும்.
புகார்தாரர் தரப்பின் கூற்றுப்படி, சம்பந்தப்பட்ட நிலம் முதலில் எஸ்.கே. கண்ணன் என்பவருக்கு ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது. பின்னர் அந்தச் சொத்தின் உரிமை மாற்றத்தில் முறைகேடு நடைபெற்றதாகவும், காஞ்சனாவை கண்ணனின் வாரிசாகக் காட்டும் ஆவணங்கள் பயன்படுத்தப்பட்டதாகவும் குற்றம்சாட்டப்பட்டுள்ளது.
மா. சுப்பிரமணியன் தரப்போ இந்தக் குற்றச்சாட்டுகளை தொடர்ந்து மறுத்து வருகிறது. நிலம் சட்டப்பூர்வமாக வாங்கப்பட்டதாகவும், போலி ஆவணங்கள் பயன்படுத்தப்படவில்லை என்றும் அவரது தரப்பு நீதிமன்றத்தில் வாதிட்டுள்ளது.
எனவே, இந்த விவகாரத்தின் உண்மைத் தன்மையை இறுதியாகத் தீர்மானிக்க வேண்டியது விசாரணை நீதிமன்றமே.
2016 தேர்தலுக்குப் பிறகு தீவிரமான புகார்
சைதாப்பேட்டை சட்டப்பேரவைத் தொகுதியில் மா. சுப்பிரமணியனை எதிர்த்து சுயேச்சையாகப் போட்டியிட்ட எஸ். பார்த்திபன் இந்த நில விவகாரம் தொடர்பாக புகார் அளித்தார்.
அதன்பின்னர் காவல்துறை நடவடிக்கைகள் தொடங்கி, வழக்கு பின்னர் CB-CID விசாரணைக்கு மாற்றப்பட்டது. விசாரணைக்குப் பிறகு 2019-ல் குற்றப்பத்திரிகை தாக்கல் செய்யப்பட்டது.
இதன் மூலம் ஒரு அரசியல் குற்றச்சாட்டாகத் தொடங்கிய விவகாரம், குற்றவியல் நீதிமன்ற விசாரணைக்குரிய வழக்காக மாறியது.
முக்கிய திருப்பமாக அமைந்த உயர்நீதிமன்ற உத்தரவு
மா. சுப்பிரமணியன் மற்றும் காஞ்சனா தங்களுக்கு எதிரான வழக்கை ரத்து செய்யக் கோரி சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தை அணுகினர்.
2025 மார்ச் 28 அன்று நீதிபதி பி. வேல்முருகன், வழக்கை ரத்து செய்ய மறுத்தார். விசாரணையைத் தொடர்வதற்கான ஆரம்பநிலை ஆதாரங்கள் இருப்பதாகக் கருதிய நீதிமன்றம், சட்டப்படி குற்றச்சாட்டுகளைப் பதிவு செய்து வழக்கை முன்னெடுக்க விசாரணை நீதிமன்றத்திற்கு வழிவகுத்தது.
இது குற்றம் நிரூபிக்கப்பட்டதாகப் பொருளல்ல. மாறாக, குற்றச்சாட்டுகள் நீதிமன்ற விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டிய அளவுக்கு ஆரம்பநிலை ஆதாரங்கள் உள்ளன என்பதே அதன் சட்டப் பொருள்.
அரசியல் ரீதியாக ஏன் முக்கியம்?
தமிழக அரசியலில் ஊழல் குற்றச்சாட்டுகள் எப்போதுமே தேர்தல் அரசியலின் முக்கிய ஆயுதமாக இருந்து வருகின்றன.
ஆனால் இந்த வழக்கு வேறுபட்ட கவனத்தைப் பெறுவதற்கு காரணம், இதில் முன்னாள் சென்னை மேயரும் அரசின் முக்கியப் பொறுப்புகளை வகித்தவருமான மா. சுப்பிரமணியனின் பெயர் இடம்பெற்றிருப்பதே.
ஒரு அரசியல் தலைவருக்கு எதிராக குற்றச்சாட்டு எழுவது ஒரு நிலை; குற்றப்பத்திரிகை தாக்கல் செய்யப்பட்டு, அதனை ரத்து செய்ய நீதிமன்றம் மறுத்து, வழக்கு விசாரணையை நோக்கி நகர்வது மற்றொரு நிலை.
இதனால் இந்த விவகாரம் அரசியல் விமர்சனத்தைத் தாண்டி சட்டரீதியான முக்கியத்துவத்தையும் பெற்றுள்ளது.
எதிர்க்கட்சிகளுக்கு அரசியல் ஆயுதமா?
தமிழகத்தில் ஊழல் ஒழிப்பு மற்றும் வெளிப்படையான நிர்வாகம் குறித்த விவாதம் தீவிரமடைந்துள்ள சூழலில், பழைய ஆட்சிக் காலங்களில் அதிகாரப் பொறுப்பில் இருந்தவர்களுக்கு எதிரான நிலுவை வழக்குகள் மீண்டும் அரசியல் கவனத்தைப் பெறுவது இயல்பானது.
எதிர்க்கட்சிகள் இந்த வழக்கை முந்தைய நிர்வாகத்தின் நேர்மை குறித்து கேள்வி எழுப்ப பயன்படுத்தக்கூடும்.
அதே நேரத்தில், ஒரு நீதிமன்ற வழக்கை அரசியல் தீர்ப்பாக மாற்றிவிடுவதும் சரியான அணுகுமுறை அல்ல.
நீதிமன்றத்தில் குற்றம் நிரூபிக்கப்படும் வரை குற்றஞ்சாட்டப்பட்டவர்கள் சட்டத்தின் பார்வையில் குற்றவாளிகள் அல்ல.
அதேபோல், ஒருவர் அரசியல் செல்வாக்கு பெற்றவர் என்பதற்காக அவருக்கு எதிரான குற்றச்சாட்டுகளின் நீதிமன்ற விசாரணை தாமதப்படுவதும் பொதுமக்களிடம் தவறான செய்தியை ஏற்படுத்தும்.
1996 முதல் 2026 வரை – காலதாமதம் எழுப்பும் பெரிய கேள்வி
இந்த விவகாரத்தில் குறிப்பிடப்படும் சம்பவங்கள் பல ஆண்டுகளுக்கு முந்தையவை. வழக்கு பதிவு, CB-CID விசாரணை, குற்றப்பத்திரிகை, வழக்கை ரத்து செய்யக்கோரிய மனுக்கள் என நீண்ட சட்டப் பயணம் நடந்துள்ளது.
இதனால் ஒரு அடிப்படையான கேள்வி எழுகிறது:
அரசியல்வாதிகள் மற்றும் பொது அதிகாரிகளுடன் தொடர்புடைய வழக்குகளில் நீதியின் வேகம் போதுமானதா?
நீதித்துறையின் சுதந்திரம் எவ்வளவு முக்கியமோ, வழக்குகள் நியாயமான காலத்திற்குள் முடிவடைவதும் அதே அளவு முக்கியமானது.
குற்றச்சாட்டு உண்மையெனில் குற்றவாளி தண்டிக்கப்பட வேண்டும். குற்றச்சாட்டு நிரூபிக்கப்படவில்லை என்றால் குற்றஞ்சாட்டப்பட்டவரின் பெயர் சட்டரீதியாகத் தெளிவுபடுத்தப்பட வேண்டும்.
இரண்டிற்கும் விரைவான, நியாயமான விசாரணையே தீர்வு.
அரசியல் பழிவாங்கலா? சட்டபூர்வ விசாரணையா?
மா. சுப்பிரமணியன் தரப்பில், புகாரின் பின்னணியில் அரசியல் உள்நோக்கம் இருப்பதாகவும், நிலம் சட்டபூர்வமாக வாங்கப்பட்டதாகவும் வாதங்கள் முன்வைக்கப்பட்டுள்ளன.
ஆனால் புகார்தாரருக்கு அரசியல் நோக்கம் இருப்பதாகக் கூறப்படுவது மட்டுமே, வழக்கில் உள்ள ஆதாரங்களை இல்லாததாக மாற்றிவிடாது என்பதும் நீதிமன்ற நடைமுறையில் முக்கியமான அம்சமாகும்.
அதனால்தான் அரசியல் குற்றச்சாட்டுக்கும் நீதிமன்றத்தில் நிரூபிக்கப்படும் குற்றத்திற்கும் இடையிலான கோடு தெளிவாக இருக்க வேண்டும்.
தமிழக அரசியலுக்கு இந்த வழக்கு சொல்லும் செய்தி
இந்த வழக்கு ஒரே ஒரு அரசியல் தலைவரைப் பற்றியது மட்டுமல்ல.
அரசு நிலங்கள் யாருக்காக ஒதுக்கப்படுகின்றன?
அவற்றின் உரிமை மாற்றங்கள் எவ்வாறு கண்காணிக்கப்படுகின்றன?
அரசியல் அதிகாரத்தில் இருப்பவர்கள் தொடர்புடைய சொத்து பரிவர்த்தனைகளில் கூடுதல் வெளிப்படைத்தன்மை தேவையா?
பொது அதிகாரிகளுக்கு எதிரான குற்றவியல் வழக்குகள் ஏன் பல ஆண்டுகள் நீடிக்கின்றன?
என்ற பல அமைப்புசார் கேள்விகளையும் இது எழுப்புகிறது.
டிஜிட்டல் நிலப் பதிவுகள், அரசு நிலங்களுக்கான ஒருங்கிணைந்த தரவுத்தளம், வாரிசுச் சான்றிதழ்களின் மின்னணு சரிபார்ப்பு மற்றும் அரசியல் பதவியில் இருப்பவர்களின் சொத்து விவரங்களுக்கு வலுவான கண்காணிப்பு போன்ற சீர்திருத்தங்களின் அவசியத்தையும் இத்தகைய வழக்குகள் நினைவூட்டுகின்றன.
Jananaayakan Analysis | தீர்ப்புக்கு முன் தீர்ப்பு வேண்டாம்; விசாரணைக்கும் தாமதம் வேண்டாம்
ஜனநாயகத்தில் அதிகாரம் பெற்றவர்களும் சட்டத்திற்கு உட்பட்டவர்களே.
அதே நேரத்தில், அரசியல் எதிர்ப்பின் அடிப்படையில் ஒருவரை முன்கூட்டியே குற்றவாளியாக அறிவிப்பதும் நீதியின் அடிப்படைக் கொள்கைக்கு எதிரானது.
எனவே மா. சுப்பிரமணியன்–காஞ்சனா வழக்கில் தேவையானது அரசியல் முழக்கங்களோ சமூக ஊடகத் தீர்ப்புகளோ அல்ல; ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் நடைபெறும் விரைவான, வெளிப்படையான நீதிமன்ற விசாரணை.
குற்றச்சாட்டுகள் நிரூபிக்கப்பட்டால் சட்டம் தனது கடமையைச் செய்ய வேண்டும். நிரூபிக்கப்படாவிட்டால் சம்பந்தப்பட்டவர்கள் குற்றச்சாட்டிலிருந்து விடுவிக்கப்பட வேண்டும்.
அதிகாரம் ஒருவரை சட்டத்திற்கு மேலே நிறுத்தக்கூடாது; அதேபோல் அரசியல் குற்றச்சாட்டு ஒருவரை நீதிமன்றத் தீர்ப்புக்கு முன்பே குற்றவாளியாகவும் மாற்றக்கூடாது.
இதுவே இந்த வழக்கு தமிழக அரசியலுக்கு அளிக்கும் மிக முக்கியமான ஜனநாயகப் பாடமாகும்.
