மிசா நினைவுகளையும் சித்திரவதையையும் கேலி செய்யும் உடல்மொழியா? — முதலமைச்சரின் சைகை எழுப்பும் அரசியல் கேள்விகள்

“மிசாவில் என்ன நடந்தது என்று எங்களுக்கும் தெரியும்” என்ற முதலமைச்சரின் பேச்சும் அதனுடன் இணைந்த உடல்மொழியும் புதிய அரசியல் சர்ச்சையை உருவாக்கியுள்ளது; அவசரநிலை வரலாற்றையும் அரசின் வன்முறையையும் அணுகும் பொது பதவியாளர்களின் பொறுப்பு குறித்த கேள்விகளும் எழுகின்றன.

தமிழக சட்டப்பேரவையில் மிசா குறித்து நடைபெற்ற அரசியல் மோதல் தற்போது வெறும் ஆளும் கட்சி–எதிர்க்கட்சி வார்த்தைப் போரைக் கடந்த விவாதமாக மாறியுள்ளது.

முதலமைச்சர் சி. ஜோசப் விஜய், திமுகவினரை நோக்கி, “நீங்கள் எப்போதும் மிசாவை சந்தித்ததாகச் சொல்கிறீர்கள்; மிசாவின் பின்னணியும் எங்களுக்குத் தெரியும்” என்ற பொருளில் கருத்து தெரிவித்ததாக செய்திகள் வெளியாகியுள்ளன.

இதற்கு எதிர்க்கட்சித் தலைவர் உதயநிதி ஸ்டாலின் உள்ளிட்ட திமுக தலைவர்கள் கடுமையான எதிர்ப்பை பதிவு செய்துள்ளனர். மிசா குறித்து பேச முதலமைச்சருக்கு என்ன தகுதி இருக்கிறது என உதயநிதி கேள்வி எழுப்பியுள்ளார்.

ஆனால் இந்த விவாதத்தில் வார்த்தைகளைவிட அதிக கவனம் பெறுவது முதலமைச்சரின் உடல்மொழி.

ஒரு வரலாற்றுத் துயரத்தைப் பேசும்போது கேலிக்குரியதாகப் புரிந்துகொள்ளக்கூடிய சைகை செய்யப்படுவது ஒரு முதலமைச்சரின் பதவிக்கும் பேரவையின் மாண்புக்கும் ஏற்றதா என்ற கேள்வி எழுகிறது.

மிசா என்பது சாதாரண அரசியல் குறிப்பு அல்ல

Maintenance of Internal Security Act — MISA — இந்தியாவின் அவசரநிலை கால அரசியல் வரலாற்றுடன் நேரடியாக இணைக்கப்பட்ட சட்டமாகும்.

1975–77 அவசரநிலைக் காலத்தில் எதிர்க்கட்சித் தலைவர்கள், செயற்பாட்டாளர்கள் மற்றும் அரசியல் எதிர்ப்பாளர்கள் தடுப்புக் காவலில் வைக்கப்பட்ட நிகழ்வுகள் இந்திய ஜனநாயக வரலாற்றின் முக்கியமான அத்தியாயமாக நினைவுகூரப்படுகின்றன.

தமிழ்நாட்டிலும் மிசா கைது அனுபவங்கள் திராவிட அரசியல் வரலாற்றின் ஒரு முக்கிய நினைவாக தொடர்ந்து பேசப்பட்டு வருகின்றன.

இதனால் மிசா குறித்த எந்த அரசியல் குறிப்பும் வெறும் கட்சிசார்ந்த நையாண்டியாக மட்டும் பார்க்கப்படுவதில்லை.

அதன் பின்னால் சிறை, தடுப்புக் காவல், மனித உரிமை மீறல்கள், அதிகார துஷ்பிரயோகம் மற்றும் காவல் அமைப்புகளின் வன்முறை குறித்த வரலாற்று நினைவுகள் உள்ளன.

“சித்திரவதையை கேலி செய்யும் சைகையா?” — எழும் முக்கிய கேள்வி

மிசாவின்போது கைது செய்யப்பட்டவர்கள் காவல் மற்றும் சிறை நிர்வாகத்தின் கொடுமைகளை எதிர்கொண்டதாக பல்வேறு அரசியல் மற்றும் வரலாற்றுப் பதிவுகள் காலப்போக்கில் வெளிவந்துள்ளன.

அத்தகைய வரலாற்றைப் பற்றிப் பேசும் தருணத்தில், துன்புறுத்தப்பட்டவர்களையே கிண்டல் செய்வதாகப் புரிந்துகொள்ளக்கூடிய சைகை தோன்றினால் அது கவலைக்குரியது.

அது ஒருவரைப் பற்றிய கேலி மட்டுமல்ல.

அரசின் அதிகாரத்தால் துன்புறுத்தப்பட்டவர்களின் அனுபவத்தை எவ்வாறு நாம் நினைவுகூர்கிறோம் என்பதற்கான நெறிமுறை கேள்வியாகவும் மாறுகிறது.

ஒரு அரசியல் எதிரியை விமர்சிப்பது ஜனநாயகத்தில் இயல்பானது.

அவரது கொள்கைகள், ஆட்சி, அரசியல் வரலாறு, ஊழல் குற்றச்சாட்டுகள் — எதையும் விவாதிக்கலாம்.

ஆனால் சிறைத்தண்டனை, காவல் வன்முறை அல்லது மனித உரிமை மீறல்களை கேலிப்பொருளாக்கும் இடத்திற்கு அரசியல் இறங்கக்கூடாது.

காவல்துறைக்கு தலைமை தாங்கும் முதலமைச்சரின் பொறுப்பு

தமிழக முதலமைச்சர் மாநிலத்தின் நிர்வாகத் தலைவராக மட்டுமல்லாமல், காவல்துறை உள்ளிட்ட அரசின் அதிகார அமைப்புகள் எவ்வாறு செயல்படுகின்றன என்பதற்கும் அரசியல் பொறுப்பு வகிப்பவர்.

அந்த நிலையில் காவல் அல்லது சிறை வன்முறையை நினைவூட்டும் ஒரு வரலாற்றுச் சம்பவத்தை நையாண்டியாக அணுகுவதாகத் தோன்றும் உடல்மொழி கூட மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன் தவிர்க்கப்பட வேண்டும்.

ஏனெனில் அரசியல் தலைவர்களின் வார்த்தைகளும் உடல்மொழியும் நிர்வாக இயந்திரங்களுக்கு மறைமுகமான செய்திகளை அனுப்பக்கூடும்.

காவல் வன்முறையை ஒரு ஜனநாயக அரசு எந்த நிலையிலும் சாதாரணமாக்கக்கூடாது.

அதனை நகைச்சுவையாக்கவும் கூடாது.

வரலாற்றை மறுப்பதும் வேறு; கேலி செய்வதும் வேறு

மிசா காலம் பற்றிய திமுகவின் அரசியல் விளக்கத்தை விமர்சிக்க அரசியல் எதிரிகளுக்கு முழு உரிமை இருக்கிறது.

ஒரு கட்சி தனது வரலாற்றை எவ்வாறு விளம்பரப்படுத்துகிறது என்பதையும் கேள்விக்குட்படுத்தலாம்.

யார் கைது செய்யப்பட்டார்?

யார் எந்த அளவு பாதிக்கப்பட்டார்?

எந்தக் கூற்றுக்கு ஆதாரம் உள்ளது?

என்பதையும் ஆவணங்களுடன் விவாதிக்கலாம்.

அதுவே ஜனநாயக அரசியல்.

ஆனால்,

“அந்த வரலாற்றை நான் ஏற்கவில்லை”

என்று வாதிடுவதுக்கும்,

“அந்த துன்பத்தை நான் கேலி செய்கிறேன்”

என்ற impression-ஐ உருவாக்குவதுக்கும் பெரும் வித்தியாசம் உள்ளது.

பொது பதவியில் இருப்பவர்களுக்கு இந்த எல்லை மிகவும் முக்கியமானது.

தமிழக சட்டப்பேரவையில் உடல்மொழி மீண்டும் விவாதமாகிறது

இது முதலமைச்சர் விஜயின் சைகையைச் சுற்றிய முதல் சர்ச்சையும் அல்ல.

ஜூன் 2026-லேயே முன்னாள் முதலமைச்சர் மு.க.ஸ்டாலினை குறிவைத்ததாக விமர்சிக்கப்பட்ட ஒரு கையசைவு சட்டப்பேரவையில் சர்ச்சையை உருவாக்கியது. அப்போது முன்னாள் சபாநாயகர் அப்பாவு, அவை மரபுகள் குறித்த கேள்விகளை எழுப்பியிருந்தார்; தற்போதைய சபாநாயகர் பிரபாகர் அதில் உரிமை மீறல் இல்லை எனக் கூறியிருந்தார்.

இதனால் தற்போதைய மிசா விவாதமும் தனிப்பட்ட ஒரு நொடி நிகழ்வாக இல்லாமல், சட்டப்பேரவையில் அரசியல் நாடகத்தன்மை எந்த அளவு செல்லலாம் என்ற பெரிய கேள்வியையும் எழுப்புகிறது.

பேரவை என்பது தேர்தல் பிரசார மேடை அல்ல.

அது சட்டம் உருவாகும் இடம்.

அரசின் கொள்கைகள் கேள்விக்குட்படுத்தப்படும் இடம்.

எதிர்க்கட்சியின் உரிமை பாதுகாக்கப்பட வேண்டிய இடம்.

அங்கு சினிமா பாணியிலான gesture அரசியல் விவாதத்தை முந்தத் தொடங்கினால், விவாதத்தின் உள்ளடக்கம் பின்னுக்குத் தள்ளப்படும் அபாயம் உள்ளது.

மிசாவைப் பற்றி பேச வேண்டுமென்றால் வரலாற்றுடன் பேச வேண்டும்

மிசா குறித்த அரசியல் விவாதம் வேண்டாம் என்பதல்ல.

மாறாக அது இன்னும் தீவிரமாக நடக்க வேண்டும்.

அவசரநிலை ஏன் அமல்படுத்தப்பட்டது?

MISA எவ்வாறு பயன்படுத்தப்பட்டது?

எத்தனை அரசியல் எதிர்ப்பாளர்கள் கைது செய்யப்பட்டனர்?

மனித உரிமை மீறல்கள் என்ன?

தமிழகத்தின் அரசியல் இயக்கங்கள் அதை எவ்வாறு எதிர்கொண்டன?

இதையெல்லாம் ஆவணங்கள், வரலாற்றுச் சாட்சியங்கள் மற்றும் ஆதாரங்களுடன் விவாதிக்க வேண்டும்.

அதுவே அடுத்த தலைமுறைக்கு வரலாற்றைக் கற்பிக்கும் அரசியல்.

ஒரு நையாண்டி சைகை அதை செய்யாது.

அதிகாரத்தில் இருப்பவருக்கு மொழிக்கும் உடல்மொழிக்கும் கூடுதல் பொறுப்பு உண்டு

எதிர்க்கட்சியில் இருப்பவர் பேசும் வார்த்தைக்கும் முதலமைச்சர் பேசும் வார்த்தைக்கும் ஒரே அளவு அரசியல் தாக்கம் இருப்பதில்லை.

ஏனெனில் முதலமைச்சரின் பின்னால் அரசின் அதிகாரம் இருக்கிறது.

காவல்துறை இருக்கிறது.

நிர்வாகம் இருக்கிறது.

சட்ட அமலாக்க அமைப்புகள் இருக்கின்றன.

அதனால் தான் அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களின் மொழி குறித்து ஜனநாயகம் அதிகமான அளவுகோலை எதிர்பார்க்கிறது.

அரசியல் கடுமையாக இருக்கலாம்.

விமர்சனம் கூர்மையாக இருக்கலாம்.

வரலாற்றுப் போட்டியும் இருக்கலாம்.

ஆனால் அரசின் வன்முறையால் பாதிக்கப்பட்டவர்களை நினைவூட்டும் தருணங்களில் ஒரு முதலமைச்சரின் மொழியும் உடல்மொழியும் மரியாதை, வரலாற்றுணர்வு மற்றும் மனித உரிமை உணர்வை பிரதிபலிக்க வேண்டும்.

அந்த அளவுகோலில் பார்த்தால், மிசா விவாதத்தின் போது வெளிப்பட்ட இந்த சைகை குறித்து எழும் விமர்சனத்தை எளிதாகத் தள்ளிவிட முடியாது.

வரலாற்றுடன் அரசியல் செய்யலாம்.
ஆனால் வரலாற்றுத் துயரத்தை கேலியாக மாற்றக்கூடாது.

மிசா கால அரசியல் கைதிகளின் கொள்கைகளுடன் ஒருவர் உடன்படாமல் இருக்கலாம்.

அவர்களின் கட்சியையும் எதிர்க்கலாம்.

ஆனால் அரசின் அதிகாரத்தால் ஒருவர் துன்புறுத்தப்பட்டிருந்தால், அந்த துன்பத்தின் மீது அரசியல் வெற்றிக் கொண்டாட்டம் நடத்துவது ஜனநாயகத்தின் மொழியாக இருக்க முடியாது.

அதனால் எழும் கேள்வி தனிநபர் விஜயைப் பற்றியது மட்டுமல்ல.

தமிழகத்தின் முதலமைச்சர் என்ற பதவியின் அரசியல் பண்பாடு எந்தத் தரத்தில் இருக்க வேண்டும் என்பதுதான் முக்கியமான கேள்வி.