பாக்சைட்டுக்காக மலைகளா? மக்களின் வாழ்வாதாரமா? – ஒடிசாவின் சிஜிமாலி முதல் குட்ருமாலி வரை தீவிரமடையும் சுரங்கப் போராட்டம்
சிறப்பு ஆய்வுக் கட்டுரை
எழுதியவர்: சமரன்
Founding Editor & Publisher, Jananaayakan.com
ஒடிசாவின் ராயகடா மற்றும் களஹண்டி மாவட்டங்களை இணைக்கும் கிழக்குத் தொடர்ச்சி மலைப்பகுதிகள் இன்று இந்தியாவின் வளர்ச்சி, கனிம வளம், சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு மற்றும் ஆதிவாசி மக்களின் உரிமைகள் சந்திக்கும் முக்கிய களமாக மாறியுள்ளன.
RelatedPosts
சிஜிமாலி, குட்ருமாலி உள்ளிட்ட மலைப்பகுதிகளின் அடியில் மிகப்பெரிய பாக்சைட் வளம் இருப்பது அரசின் புவியியல் ஆய்வுகளில் உறுதிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. ராயகடா மாவட்டத்தில் மட்டும் 600 மில்லியன் டன்களுக்கும் அதிகமான பாக்சைட் வளம் இருக்கலாம் என மாவட்ட அரசு ஆவணம் குறிப்பிடுகிறது.
ஆனால், கனிம வளத்தின் பொருளாதார மதிப்புக்கு இணையாக, இந்த மலைகளைச் சுற்றி வாழும் ஆதிவாசி மற்றும் பிற உள்ளூர் சமூகங்களின் நிலம், நீர், வனம், வாழ்வாதாரம் மற்றும் கலாசார அடையாளம் குறித்த கேள்விகளும் இன்று முன்னணிக்கு வந்துள்ளன.
சிஜிமாலி: 311 மில்லியன் டன் பாக்சைட்
சிஜிமாலி பாக்சைட் தொகுதி ராயகடா மற்றும் களஹண்டி மாவட்டங்களில் பரவியுள்ளது. கிடைக்கக்கூடிய திட்ட ஆவணங்களின்படி, இங்கு சுமார் 311 மில்லியன் டன் பாக்சைட் வளம் இருப்பதாக மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
2023-ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற ஏலத்தில் சிஜிமாலி பாக்சைட் தொகுதிக்கான வெற்றிகரமான ஏலதாரராக வேதாந்தா தேர்வு செய்யப்பட்டு, ஒடிசா அரசால் Letter of Intent வழங்கப்பட்டது.
2026-இல் இந்தத் திட்டம் சுற்றுச்சூழல் மற்றும் வன அனுமதி நடைமுறைகளில் மேலும் முன்னேறியுள்ளது. சுரங்கத்திற்கான அணுகுச் சாலை அமைப்பதற்குத் தேவையான வனப்பகுதி தொடர்பான அனுமதிகளும் முக்கிய விவாதமாகியுள்ளன.
நீதிமன்றம் வரை சென்ற எதிர்ப்பு
சிஜிமாலி திட்டத்திற்கு எதிராக உள்ளூர் ஆதிவாசி மக்கள் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் செயற்பாட்டாளர்கள் பல்வேறு கேள்விகளை எழுப்பி வருகின்றனர்.
குறிப்பாக, சுரங்கப் பகுதிக்கான அணுகுச் சாலை அமைப்பதற்காக 4.911 ஹெக்டேர் வன நிலத்தை வனமல்லாத பயன்பாட்டிற்கு மாற்றுவதற்கான முதற்கட்ட அனுமதியை எதிர்த்து தேசிய பசுமைத் தீர்ப்பாயத்திலும் வழக்கு தொடரப்பட்டுள்ளது.
இதனால் இந்த விவகாரம் ஒரு தனியார் நிறுவனத்தின் சுரங்கத் திட்டம் என்ற எல்லையைத் தாண்டி, வளர்ச்சி எதிராக சுற்றுச்சூழல் மற்றும் பழங்குடியினர் உரிமைகள் என்ற தேசிய அளவிலான விவாதத்தின் ஒரு பகுதியாக மாறியுள்ளது.
ஏப்ரல் 2026: மோதலாக மாறிய போராட்டம்
2026 ஏப்ரலில் சிஜிமாலி பகுதியில் சுரங்க அணுகுச் சாலை தொடர்பான பணிகளை எதிர்த்து நடைபெற்ற போராட்டம் காவல்துறை–கிராம மக்கள் மோதலாக மாறியது.
உள்ளூர் மக்கள் காவல்துறையின் நடவடிக்கை குறித்து கடுமையான குற்றச்சாட்டுகளை முன்வைத்தனர். காவல்துறை தரப்போ, வழக்குகளில் தேடப்பட்ட ஒருவரை கைது செய்வதற்கான நடவடிக்கையின்போது தங்கள்மீது தாக்குதல் நடத்தப்பட்டதாக தெரிவித்தது.
இந்த முரண்பட்ட விளக்கங்களே, சிஜிமாலி பிரச்சினையில் நிலவும் நம்பிக்கையின்மையின் தீவிரத்தைக் காட்டுகின்றன.
அடுத்த மையம் குட்ருமாலியா?
சிஜிமாலியைத் தொடர்ந்து குட்ருமாலியும் கவனத்தின் மையத்திற்கு வந்துள்ளது.
குட்ருமாலி பாக்சைட் தொகுதியில் சுமார் 128 மில்லியன் டன் புவியியல் வளம் இருப்பதாக நிறுவனத்தின் பங்குச்சந்தை அறிவிப்பில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
இந்தத் தொகுதிக்கான ஏலத்தில் அதானி எண்டர்பிரைசஸ் நிறுவனத்தின் துணை நிறுவனம் தேர்வு செய்யப்பட்டு Letter of Intent பெற்றது. பின்னர் Kalinga Alumina Limited மூலம் திட்டத்திற்கான சுற்றுச்சூழல், வன மற்றும் பிற ஒழுங்குமுறை அனுமதிகளைப் பெறும் பணிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டு வருகின்றன.
முன்மொழியப்பட்ட திட்டத்தில் ஆண்டுக்கு சுமார் 4 மில்லியன் டன் பாக்சைட் உற்பத்தி மற்றும் சுரங்கப் பகுதியில் crushing/screening வசதிகளை உருவாக்குவதும் இடம்பெற்றுள்ளது.
மலைகள் வெறும் கனிமக் கிடங்குகளா?
இந்த விவகாரத்தின் மிக முக்கியமான கேள்வி இதுதான்.
அரசு மற்றும் தொழில்துறை பார்வையில் பாக்சைட் என்பது அலுமினியம் உற்பத்திக்கான முக்கிய மூலப்பொருள். உள்கட்டமைப்பு, மின்சாரம், போக்குவரத்து, பாதுகாப்புத் துறை முதல் புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல் தொழில்நுட்பங்கள் வரை அலுமினியத்தின் தேவை தொடர்ந்து அதிகரித்து வருகிறது.
அதனால் கனிம வளத்தைப் பயன்படுத்துவது இந்தியாவின் தொழில்துறை வளர்ச்சிக்கும் முக்கியமானதாக பார்க்கப்படுகிறது.
ஆனால், மலைப்பகுதிகளில் வாழும் சமூகங்களுக்கு அதே நிலப்பரப்பு வெறும் கனிம இருப்பிடம் அல்ல.
அது அவர்களின் குடியிருப்பு, விவசாயம், வனப் பொருட்கள், நீராதாரம், வழிபாட்டு மரபுகள் மற்றும் தலைமுறைகளாகத் தொடரும் சமூக அடையாளத்தின் ஒரு பகுதியாக உள்ளது.
இதுவே பொருளாதார மதிப்புக்கும் வாழ்வியல் மதிப்புக்கும் இடையிலான அடிப்படை முரண்பாட்டை உருவாக்குகிறது.
கிராம சபையின் குரல் எவ்வளவு முக்கியம்?
இந்தப் பகுதிகளில் பல இடங்கள் அரசியலமைப்பின் ஐந்தாவது அட்டவணையின் கீழ் பாதுகாக்கப்பட்ட பழங்குடியினர் பகுதிகளுடன் தொடர்புடையவை.
எனவே, சுரங்கத் திட்டங்களை செயல்படுத்தும்போது சுற்றுச்சூழல் தாக்க மதிப்பீடு மட்டுமல்லாமல், வன உரிமைகள், நில உரிமைகள், கிராம சபைகளின் பங்கேற்பு மற்றும் மறுவாழ்வு ஆகியவை சட்டரீதியாகவும் சமூக ரீதியாகவும் மிக முக்கியமானவை.
சுரங்கத் திட்டம் எவ்வளவு முதலீட்டை கொண்டுவருகிறது என்பது ஒரு கேள்வி.
அந்தத் திட்டம் குறித்து அங்கு தலைமுறைகளாக வாழும் மக்களின் குரல் எவ்வளவு கேட்கப்படுகிறது? என்பது அதைவிட முக்கியமான ஜனநாயகக் கேள்வியாகிறது.
வளர்ச்சியை முழுமையாக நிராகரிக்க முடியுமா?
மறுபுறம், கனிமத் திட்டங்களை முழுமையாக எதிர்ப்பதும் எளிய தீர்வல்ல.
பெரிய சுரங்கத் திட்டங்கள் வேலைவாய்ப்பு, சாலை, தொழில்துறை முதலீடு, அரசுக்கு வருவாய் மற்றும் உள்ளூர் பொருளாதார வாய்ப்புகளை உருவாக்க முடியும் என்று நிறுவனங்களும் அரசுகளும் வாதிடுகின்றன.
அந்த வாதத்தில் பொருளாதார அடிப்படை உள்ளது.
ஆனால் வளர்ச்சியின் உண்மையான அளவுகோல் முதலீட்டுத் தொகை மட்டும் அல்ல.
ஒரு திட்டம் முடிவடைந்த பிறகு அந்தப் பகுதியின் மக்கள் பொருளாதார ரீதியாக முன்னேறினார்களா? அவர்களின் நிலம் மற்றும் வாழ்வாதாரம் பாதுகாக்கப்பட்டதா? நீர்வளம் பாதிக்கப்பட்டதா? சுற்றுச்சூழல் சேதத்திற்கு போதுமான ஈடு செய்யப்பட்டதா?
இந்தக் கேள்விகளுக்கும் பதில் தேவை.
ஒடிசா இந்தியாவுக்கு முன்வைக்கும் பெரிய கேள்வி
சிஜிமாலி அல்லது குட்ருமாலி மட்டுமல்ல; இந்தியாவின் கனிம வளம் நிறைந்த பல ஆதிவாசிப் பகுதிகளிலும் இதே முரண்பாடு உள்ளது.
ஒருபுறம் இந்தியா உலகளாவிய உற்பத்தி மையமாக வளர விரும்புகிறது. அதற்கு இரும்பு, பாக்சைட், லித்தியம் உள்ளிட்ட கனிமங்கள் தேவை.
மறுபுறம், அந்த வளங்களில் பெரும்பாலானவை வனங்கள் மற்றும் பழங்குடியினர் வாழும் பகுதிகளில் அமைந்துள்ளன.
எனவே, இந்தியாவின் அடுத்தகட்ட வளர்ச்சி “எவ்வளவு கனிமத்தை எடுக்க முடியும்?” என்பதைக் கொண்டு மட்டும் தீர்மானிக்கப்பட முடியாது.
“எவ்வளவு பொறுப்புடன் எடுக்கிறோம், யாருடைய ஒப்புதலுடன் எடுக்கிறோம், அதன் பலன் யாரை சென்றடைகிறது, அதன் சுற்றுச்சூழல் விலை என்ன?” என்பதையும் கணக்கிட வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டுள்ளது.
முடிவுரை
சிஜிமாலி மற்றும் குட்ருமாலி விவகாரங்கள் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களுக்கும் போராட்டக்காரர்களுக்கும் இடையிலான மோதல் என்ற அளவில் மட்டும் பார்க்கப்படக்கூடாது.
இது இந்தியாவின் வளர்ச்சி மாதிரி குறித்த மிகப் பெரிய கேள்வி.
பாக்சைட் நாட்டின் பொருளாதார வளமாக இருக்கலாம். அதே நேரத்தில், அந்த வளம் புதைந்திருக்கும் மலைகள் அங்கு வாழும் மக்களின் வீடு, வரலாறு மற்றும் வாழ்வாதாரமாகவும் இருக்கின்றன.
எனவே, வளர்ச்சி, சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு, ஆதிவாசி உரிமைகள் மற்றும் வெளிப்படையான நிர்வாகம் ஆகிய நான்கிற்கும் இடையே சமநிலை ஏற்படுத்தப்படாவிட்டால், கனிம வளம் பொருளாதார வாய்ப்பை மட்டுமல்ல — நீண்டகால சமூக மோதலையும் உருவாக்கக்கூடும்.
ஒடிசாவின் மலைகளில் இன்று எழும் குரல், ஒரு மாநிலத்தின் பிரச்சினை மட்டுமல்ல.
“இயற்கை வளங்களின் மீது யாருக்கு உரிமை? வளர்ச்சியின் விலையை யார் செலுத்த வேண்டும்?” என்ற இந்தியாவின் எதிர்காலத்திற்கான கேள்வியும் அதுதான்.
