சாதி, மதம், இனம், மொழிகளைக் கடந்த பேரொளி: அனைவருக்கும் சொந்தமானவர் ஸ்ரீ ரமண பகவான்

“அவரை ஓர் அடையாளத்துக்குள் அடைக்க முடியாது; ஏனெனில் அவரது ஆன்மிகம் மனிதனை அடையாளங்களிலிருந்து விடுவித்து, ‘நான் யார்?’ என்ற மூலக் கேள்வியை நோக்கி அழைத்துச் செல்கிறது.”

சிறப்பு ஆன்மிகக் கட்டுரை
எழுதியவர்: சமரன்
Founding Editor & Publisher – Jananaayakan.com

உலகம் மனிதர்களை சாதி, மதம், இனம், மொழி, தேசம் எனப் பல்வேறு அடையாளங்களால் பிரித்துப் பார்க்கிறது. ஆனால் ஆன்மிகத்தின் உச்சநிலை இந்த அடையாளங்களை வலுப்படுத்துவதில் இல்லை; அவற்றைக் கடந்து மனிதனுக்குள் இருக்கும் அடிப்படை உண்மையை உணர்வதில்தான் இருக்கிறது.

அந்தப் பேருண்மையை தனது வாழ்க்கையாலும் மௌனத்தாலும் சுயவிசாரணை வழியாலும் உலகிற்கு உணர்த்திய மகான்களில் தனித்துவமானவர் ஸ்ரீ ரமண மகரிஷி.

அவர் ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்திற்கு மட்டுமே உரியவர் அல்ல. ஒரு மொழியின் எல்லைக்குள் நிறுத்தப்பட வேண்டியவரும் அல்ல. ஒரு மத அடையாளத்தின் மூலம் மட்டுமே புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டியவரும் அல்ல.

ரமணர் அனைவருக்கும் சொந்தமானவர்.

‘நான் யார்?’ – உலகளாவிய கேள்வி

ரமண மகரிஷியின் ஆன்மிகப் போதனையின் மையமாக அமைந்தது மிக எளிமையான ஒரு கேள்வி:

“நான் யார்?”

ஆனால் இந்த மூன்று எழுத்துகளுக்குள் மனித வாழ்வின் மிக ஆழமான தத்துவ விசாரணை அடங்கியுள்ளது.

நான் எனது பெயரா?
நான் எனது உடலா?
நான் எனது சாதியா?
நான் எனது மதமா?
நான் பேசும் மொழியா?
நான் பிறந்த நாடா?

இந்த அடையாளங்கள் அனைத்தையும் ஒவ்வொன்றாகத் தாண்டிச் செல்லும்போது எஞ்சுவது என்ன என்ற தேடலே ரமணரின் சுயவிசாரணையின் மையம்.

அதனால்தான் அவரது போதனை இந்தியாவுக்குள் மட்டும் நின்றுவிடவில்லை. உலகின் பல்வேறு நாடுகள், கலாசாரங்கள் மற்றும் சமயப் பின்னணிகளைச் சேர்ந்த தேடுபவர்கள் திருவண்ணாமலையை நோக்கி வந்தனர்.

சாதிக்கு அப்பாற்பட்ட ஆன்மிகம்

இந்திய சமூக வரலாற்றில் சாதி மிக ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. இன்றும் சமூக மற்றும் அரசியல் விவாதங்களில் சாதி முக்கிய இடத்தைப் பிடித்திருக்கிறது.

ஆனால் ரமணரின் ஆன்மிகப் பார்வையில் ஆத்மாவுக்கு சாதி இல்லை.

ஒரு மனிதனை அவனது பிறப்பின் அடிப்படையில் உயர்ந்தவன் அல்லது தாழ்ந்தவன் என்று அளவிடுவதற்குப் பதிலாக, அவனுக்குள் எழும் ‘நான்’ என்ற உணர்வின் மூலத்தைத் தேடுவதற்கே அவரது வழி அழைக்கிறது.

இந்தப் பார்வை சமூக அடையாளங்களை மறுப்பதற்கான அரசியல் கோட்பாடு அல்ல. மாறாக, அவற்றைக் காட்டிலும் ஆழத்தில் மனிதர்களை இணைக்கும் பொதுவான இருப்பை உணர முயலும் ஆன்மிக அணுகுமுறை.

மதத்திற்குள் மட்டும் அடைக்க முடியாத ரமணர்

ரமண மகரிஷியின் வாழ்க்கையும் போதனைகளும் இந்து தத்துவ மரபுடன் ஆழமான தொடர்புடையவை. குறிப்பாக அத்வைத வேதாந்தத்தின் பார்வையில் அவரது அனுபவங்கள் பெரிதும் விளக்கப்பட்டுள்ளன.

ஆனால் அவரை அதில் மட்டும் அடைத்துவிடுவது அவரது உலகளாவிய தாக்கத்தை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள உதவாது.

அவரிடம் வந்தவர்கள் அனைவரும் இந்துக்கள் அல்லர். பல்வேறு நாடுகள், மதங்கள் மற்றும் சிந்தனை மரபுகளைச் சேர்ந்தவர்கள் அவரைத் தேடி வந்தனர்.

அவர்களிடம் மதம் மாறுங்கள் என்று ரமணர் கூறவில்லை. மனிதன் முதலில் தன்னை அறிய வேண்டும் என்பதே அவரது போதனையின் அடிநாதமாக இருந்தது.

உன்னை அறிந்துகொள்; அங்கிருந்து உண்மையை அறிந்துகொள்.

இதுவே அவரது ஆன்மிகத்தின் உலகளாவிய தன்மை.

மனிதனைத் தாண்டி அனைத்து உயிர்களுக்கும் கருணை

ரமணரின் சமநோக்கு மனிதர்களோடு மட்டும் முடிந்துவிடவில்லை.

திருவண்ணாமலை ரமணாசிரமத்தின் வரலாற்றில் பசு லட்சுமி உள்ளிட்ட விலங்குகளுடன் ரமணர் கொண்டிருந்த நெருக்கமும் கருணையும் தனித்துவமாகப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன.

மனிதன் உயர்ந்தவன்; மற்ற உயிர்கள் தாழ்ந்தவை என்ற அகந்தை சார்ந்த பார்வையை அவரது வாழ்க்கை ஊக்குவிக்கவில்லை.

பகவத் கீதையில் அனைத்து உயிர்களிலும் பரம்பொருள் உறைகிறது என்ற ஆன்மிகப் பார்வை பல்வேறு இடங்களில் எடுத்துரைக்கப்படுகிறது. அதே பரந்த உயிர்நேய உணர்வை ரமணரின் வாழ்க்கையிலும் காண முடிகிறது.

ஒரு பசு, ஒரு நாய், ஒரு குரங்கு, ஒரு பறவை அல்லது ஒரு மனிதன் – உயிரின் அடிப்படையான இருப்பைப் பார்க்கும்போது பிரிவினைகளின் எல்லைகள் மங்கிவிடுகின்றன.

இன்று ரமணர் ஏன் இன்னும் தேவைப்படுகிறார்?

நவீன உலகம் தொழில்நுட்பத்தில் முன்னேறியுள்ளது. மனிதன் செயற்கை நுண்ணறிவை உருவாக்குகிறான்; விண்வெளியை ஆராய்கிறான்; சில நொடிகளில் உலகின் மறுபக்கத்தில் இருப்பவருடன் பேசுகிறான்.

ஆனால் அதே மனிதன் இன்னும்,

“நான் யார்?”

“எனக்கு ஏன் அமைதி இல்லை?”

“எனது அடையாளமே நான் தானா?”

என்ற கேள்விகளுக்கு விடை தேடிக்கொண்டிருக்கிறான்.

சமூக ஊடகங்களின் காலத்தில் மனிதர்களின் அடையாளங்கள் மேலும் வெளிப்படையாகிவிட்டன. அரசியல் அடையாளம், மத அடையாளம், மொழி அடையாளம், சமூக அடையாளம் என ஒவ்வொருவரும் தங்களை ஏதோ ஒரு குழுவின் மூலம் வரையறுத்துக்கொள்கிறார்கள்.

அடையாளங்கள் சமூக வாழ்க்கைக்கு தேவையானவையாக இருக்கலாம். ஆனால் அவையே மனிதனின் முழுமையான இருப்பு என்று நம்பத் தொடங்கும்போது பிரிவினைகள் உருவாகின்றன.

அந்த இடத்தில்தான் ரமணரின் கேள்வி மீண்டும் பொருத்தமானதாகிறது:

“இந்த எல்லா அடையாளங்களுக்கும் முன்னால் நான் யார்?”

மௌனம் – ரமணரின் மற்றொரு மொழி

ரமண மகரிஷியின் ஆன்மிக வாழ்வில் மௌனத்திற்கு தனித்துவமான இடம் இருந்தது.

வார்த்தைகள் மனிதர்களை விளக்கங்களுக்குள் அழைத்துச் செல்லலாம். ஆனால் சில உண்மைகள் அனுபவிக்கப்பட வேண்டியவை என்ற ஆன்மிகப் பார்வையை அவரது வாழ்க்கை வெளிப்படுத்தியது.

அதனால் அவரது மௌனம் பேசாமை மட்டுமல்ல; தன்னுள் திரும்பிப் பார்க்கும் அழைப்பாகவும் புரிந்துகொள்ளப்பட்டது.

இன்றைய உலகம் இடைவிடாத தகவல்கள், கருத்துகள், விவாதங்கள், மோதல்கள் ஆகியவற்றால் நிரம்பியுள்ளது. இந்தச் சூழலில் சில நிமிடங்களாவது நம்முடைய எண்ணங்களைக் கவனித்து, அவற்றின் மூலத்தை நோக்கித் திரும்புவது கூட மிகப்பெரிய ஆன்மிகப் பயிற்சியாக அமையலாம்.

திருவண்ணாமலை முதல் உலகம் வரை

ரமண மகரிஷியை உலகம் அறிந்திருந்தாலும், அவரது வாழ்க்கையின் மையமாகத் திருவண்ணாமலையே இருந்தது.

அருணாசல மலையுடன் அவர் கொண்டிருந்த ஆன்மிக உறவு அவரது வாழ்விலிருந்து பிரிக்க முடியாத ஒன்று.

ஆனால் திருவண்ணாமலையில் வாழ்ந்த அந்த மகானின் கேள்வி இன்று உலகம் முழுவதும் ஒலிக்கிறது.

அதற்கு மொழிபெயர்ப்பு தேவையில்லை.

ஏனெனில் “நான் யார்?” என்பது தமிழனின் கேள்வி மட்டும் அல்ல.

இந்துவின் கேள்வி மட்டும் அல்ல.

இந்தியனின் கேள்வி மட்டும் அல்ல.

அது மனிதனின் கேள்வி.

அவரை ஒன்றில் மட்டும் நுழைத்துவிட முடியாது

ஒரு மகானை சாதியின் பெயரில் உரிமை கோருவது அவரது ஆன்மிகத்தின் பரப்பைச் சுருக்கிவிடும்.

மதத்தின் பெயரில் மட்டும் உரிமை கோருவதும் அதையே செய்யும்.

மொழி, இனம், தேசம் என எந்த ஒரு தனிப்பட்ட அடையாளத்திற்குள்ளும் ரமணரை முழுமையாக அடைத்துவிட முடியாது.

அவரது வாழ்க்கை திருவண்ணாமலையில் மலர்ந்தது. அவரது ஆன்மிக மொழி இந்திய ஞான மரபில் வேரூன்றியது. ஆனால் அவர் எழுப்பிய அடிப்படைக் கேள்வி உலகளாவியது.

மனிதன் தன்னை அறிந்துகொள்ள வேண்டும்.

அதனால்தான் ஸ்ரீ ரமண பகவான் எந்த ஒரு சமூகத்தின் தனிச்சொத்தும் அல்ல.

அவர் அனைவருக்கும் சொந்தமானவர்.

சாதியைக் கடந்தவர்.
மதத்தைக் கடந்தவர்.
இனத்தைக் கடந்தவர்.
மொழியைக் கடந்தவர்.
மனிதனுக்கும் மற்ற உயிர்களுக்கும் இடையே நாம் உருவாக்கிய எல்லைகளையும் கடந்தவர்.

ரமணரை உண்மையாகப் போற்றுவது அவரது பெயரை நமது அடையாளத்துக்குள் கொண்டு வருவதில் அல்ல; அவர் எழுப்பிய கேள்வியை நமக்குள் எழுப்புவதில்தான் இருக்கிறது.

“நான் யார்?”

ஒருவேளை அந்தக் கேள்விக்கான தேடல் தொடங்கும் இடத்தில்தான் மனிதர்களுக்கிடையிலான பல பிரிவுகளும் தங்கள் வலிமையை இழக்கத் தொடங்குகின்றன.

அதுவே ரமணரின் ஆன்மிகம் இன்றைய உலகிற்கு வழங்கும் மிகப்பெரிய செய்தியாக இருக்கலாம்.