‘நூர்’: ‘நான்’ கரையும் இடத்தில் வெளிச்சத்தைத் தேடும் ஒரு மனிதனின் உள்ளப் பயணம்

நூருல் ஹஸனின் படைப்பை இலக்கியம், ஆன்மிகம் மற்றும் உளவியல் பார்வையில் வாசித்தல்

எழுதியவர்: சமரன்
Founding Editor & Publisher, Jananaayakan.com

ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கையை மாற்றுவது எது?

ஒரு பேரிழப்பா? ஒரு காதலா? ஒரு நோயா? ஒரு குருவின் சந்திப்பா? அல்லது இதுவரை உண்மை என்று நம்பிக்கொண்டிருந்த அனைத்தையும் மறுபரிசீலனை செய்ய வைக்கும் ஒரு அனுபவமா?

நூருல் ஹஸனின் ‘நூர்’, இந்தக் கேள்விகளுக்கான நேரடியான பதிலை வழங்க முயலும் படைப்பு அல்ல. மாறாக, ஒரு சாதாரண மனிதன் தனது அனுபவங்கள், தவறுகள், இழப்புகள், நம்பிக்கைகள், ஆன்மிகத் தேடல்கள் வழியாக தன்னையே கண்டடையும் பயணத்தைப் பதிவு செய்யும் படைப்பாக வெளிப்படுகிறது.

“ஒரு சாதாரண மனிதனின் உள்ளப்பயணம்” என்ற அடையாளத்துடன் தொடங்கும் இந்நூலை வாசித்து முடிக்கும்போது, அதன் மையத்தில் இருப்பது ஒரு தனிமனிதனின் வாழ்க்கை வரலாறு மட்டுமல்ல என்பது புரிகிறது. மனித மனம் எப்படி நம்பிக்கையை உருவாக்குகிறது, எப்படி அச்சப்படுகிறது, எப்படி அர்த்தத்தைத் தேடுகிறது, இறுதியில் ‘நான்’ என்ற அடையாளத்தையே எப்படி கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது என்பதே அதன் ஆழமான தளம்.

நிகழ்காலத்தில் வாழ முடியாத மனித மனம்

“மனம் நேற்று நடந்ததை நினைத்து வருந்துகிறது; நாளை வரப்போவதை நினைத்து பயப்படுகிறது; ஆனால் இந்தக் கணத்தை கவனிக்க மறுக்கிறது” என்ற கருத்து நூலின் ஆன்மிகத் திசையை மட்டுமல்ல, அதன் உளவியல் அடித்தளத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறது.

நவீன உளவியலில் நிகழ்கால அனுபவத்தின் மீது தீர்ப்பின்றி கவனம் செலுத்தும் Mindfulness அணுகுமுறைக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுகிறது. கடந்தகாலத்தை மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்தல், எதிர்காலத்தைப் பற்றிய தொடர்ச்சியான அச்சம் ஆகியவற்றிலிருந்து கவனத்தை நிகழ்காலத்திற்கு மீட்டெடுப்பது பல உளவியல் அணுகுமுறைகளிலும் பயன்படுத்தப்படும் ஒரு கூறாக உள்ளது.

ஆனால் ‘நூர்’ இதனை நவீன உளவியல் சொல்லாடல்களின் வழியாக அணுகுவதில்லை.

நக்‌ஷபந்தி சூஃபி மரபின் “ஹோஷ் பர் தம்” — மூச்சின் மீது விழிப்புணர்வுடன் இருத்தல் — போன்ற கருத்துகள் வழியாக இதே அனுபவத்தை ஆன்மிக மரபின் மொழியில் அணுகுகிறது.

இதுதான் இந்நூலின் முக்கியமான வாசிப்பு வாய்ப்புகளில் ஒன்று: பழமையான ஆன்மிகப் பயிற்சிக்கும் நவீன உளவியலின் சில கவனப் பயிற்சிகளுக்கும் இடையே காணப்படும் ஒற்றுமைகளை வாசகர் சிந்திக்கச் செய்கிறது.

இறைவனைத் தேடுவதற்கு முன் தன்னையே வெளிப்படுத்தும் நேர்மை

நூருல் ஹஸனின் எழுத்தில் கவனிக்கத்தக்க அம்சம் அவரது சுயவிமர்சன நேர்மை.

பத்தாம் வகுப்பில் நல்ல மதிப்பெண்கள் பெற வேண்டும் என்பதற்காகத் தேர்வுக் காலத்தில் தீவிரமாகத் தொழுததாக அவர் ஒப்புக்கொள்வதும், ஆன்மிகக் கூட்டத்திற்குச் சென்றதற்குப் பின்னால் “சமோசா, டீ” போன்ற சாதாரண ஈர்ப்புகளும் இருந்ததாக எழுதுவதும் முக்கியமானவை.

இவை சிறிய சம்பவங்களாகத் தோன்றலாம். ஆனால் உளவியல் ரீதியாகப் பார்த்தால் இங்கு ஒரு முக்கியமான மாற்றம் நிகழ்கிறது.

மனிதன் தனது கடந்தகாலத்தை புனிதப்படுத்தாமல் பார்க்கத் தொடங்குகிறான்.

“நான் எப்போதுமே ஆன்மிகமான மனிதனாக இருந்தேன்” என்ற பிற்கால சுயபிம்பத்தை உருவாக்காமல், தனது நம்பிக்கையின்மை, சுயநலம், தேவைக்கேற்ப உருவான இறைநம்பிக்கை ஆகியவற்றையும் வெளிப்படையாக ஏற்றுக்கொள்வது ஒரு வகையான சுயஅறிதலாகிறது.

ஆன்மிக இலக்கியத்தில் இது முக்கியமான பண்பு.

ஏனெனில் இங்கு ஆசிரியர் தன்னை மகானாகக் கட்டமைக்கவில்லை; தேடிக்கொண்டிருக்கும் மனிதனாகவே முன்வைக்கிறார்.

மரணம் உருவாக்கும் மனமாற்றம்

கல்லூரிக் கால விபத்தில் நண்பர்களை இழக்கும் சம்பவம் கதாநாயகனின் மனப்பயணத்தில் முக்கியமான திருப்பமாகிறது.

மரணம் என்பது ஒரு உயிரின் முடிவு மட்டுமல்ல. அருகிலிருப்பவரின் திடீர் மரணம் உயிருடன் இருப்பவர்களின் உலகப் பார்வையையும் மாற்றக்கூடியது.

“நான் யார்?”, “வாழ்க்கையின் பொருள் என்ன?”, “அடுத்த நொடி உறுதியில்லாதபோது நான் எதைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன்?” போன்ற கேள்விகள் இழப்புக்குப் பிறகு தீவிரமடையலாம்.

இன்றைய உளவியல் மொழியில், பெரும் இழப்பு அல்லது நெருக்கடிக்குப் பிறகு சிலரிடம் வாழ்க்கையின் அர்த்தம், உறவுகள் மற்றும் முன்னுரிமைகள் பற்றிய புதிய புரிதல் உருவாகலாம். ஆனால் ஒவ்வொருவரின் துயர அனுபவமும் தனித்துவமானது; ஆன்மிக மாற்றம் என்பது எல்லோருக்கும் ஒரே மாதிரியான விளைவு அல்ல.

‘நூர்’ இந்த மாற்றத்தை இலக்கிய அனுபவமாகப் பதிவு செய்கிறது.

நம்பிக்கைக்கும் மூடநம்பிக்கைக்கும் இடையிலான கோடு

இந்நூலின் முக்கியமான பகுதிகளில் ஒன்று, உடல்நலப் பிரச்சினையை “செய்வினை” என்று கருதி பணம் செலவழித்த பின்னர், அது மருத்துவ ரீதியாக எளிதில் அணுகக்கூடிய பிரச்சினையாக இருந்திருக்கலாம் என்ற புரிதலை கதாநாயகன் அடைவது.

இந்த இடம் நூலின் மிக முக்கியமான சமூகச் செய்திகளில் ஒன்றை உருவாக்குகிறது.

ஆன்மிக நம்பிக்கை ஒருவருக்கு ஆறுதலையும் வாழ்க்கைக்கு அர்த்தத்தையும் வழங்கலாம். ஆனால் மருத்துவப் பிரச்சினைக்கு மருத்துவ மதிப்பீடும் சிகிச்சையும் தேவை.

ஆன்மிகத்தையும் மருத்துவத்தையும் எதிரெதிர் துருவங்களாக நிறுத்தாமல், அவற்றின் எல்லைகளைப் புரிந்துகொள்வது அவசியம்.

இந்த வேறுபாட்டை உணர்வதே அறிவார்ந்த ஆன்மிகத்தின் அடையாளமாகவும் பார்க்கலாம்.

அமானுஷ்ய அனுபவங்களை எப்படி வாசிப்பது?

‘நூர்’ நூலில் இறைநேசர்கள், கனவுகள், ஆசீர்வாதம், அற்புத அனுபவங்கள் மற்றும் ஆன்மிக வழிகாட்டுதல்கள் குறித்த பல பதிவுகள் இடம்பெறுகின்றன.

இத்தகைய பகுதிகளை இலக்கிய விமர்சனத்தில் இரண்டு நிலைகளில் அணுகுவது பொருத்தமானது.

ஒன்று — அவற்றை ஆசிரியரின் மற்றும் சம்பந்தப்பட்டவர்களின் ஆன்மிக நம்பிக்கை, அனுபவம் மற்றும் மரபின் பதிவுகளாக மதிப்பது.

இரண்டாவது — அவற்றை அறிவியல் ரீதியாக நிரூபிக்கப்பட்ட நிகழ்வுகள் என்று தனியாக உறுதிப்படுத்தாமல் இருப்பது.

இந்த இரண்டுக்கும் இடையே உள்ள வேறுபாடு முக்கியமானது.

ஒருவருடைய ஆன்மிக அனுபவம் அவருக்கு ஆழமான தனிப்பட்ட உண்மையாக இருக்கலாம். ஆனால் தனிப்பட்ட அனுபவமும் அறிவியல் ஆதாரமும் ஒரே அளவுகோல் அல்ல.

இந்த எல்லையைப் பாதுகாத்தபடியே ‘நூர்’ போன்ற ஆன்மிகப் படைப்புகளை வாசிப்பதே அறிவார்ந்த இலக்கிய அணுகுமுறையாகும்.

அப்துல் வஹ்ஹாப் பாகவி: நூலின் ஆன்மிக மையம்

நூலின் பயணத்தில் மர்ஹூம் அப்துல் வஹ்ஹாப் பாகவி — அன்புடன் “ஹஜ்ரத் மாமா” என்று அழைக்கப்படும் ஞானாசிரியர் — முக்கியமான ஆன்மிக மையமாக உருவெடுக்கிறார்.

நூருல் ஹஸனின் தேடல் தனிப்பட்ட இறைநம்பிக்கையிலிருந்து குரு–சீடர் மரபின் ஆழமான அனுபவத்தை நோக்கி நகர்வதை நூல் பதிவு செய்கிறது.

ஒரு கட்டத்தில் சூஃபி நூலை வாங்கியபோது அதில் இடம்பெற்றிருந்த ஹஜ்ரத் மாமாவின் படத்தைப் பார்த்த அனுபவத்தை நினைவுகூர்ந்து,

“எனது வாழ்க்கையை மாற்றப்போகும் குருநாதர் இவர்தான் என்று எனக்கு அப்போது தெரியாது”

என்ற உணர்வை ஆசிரியர் பதிவு செய்கிறார்.

இலக்கிய ரீதியில் இது ஒரு foreshadowing — பின்னர் வாழ்க்கையில் பெரும் முக்கியத்துவம் பெறப்போகும் மனிதரை, அதன் அர்த்தத்தை அறியாமலேயே முன்னரே சந்திக்கும் தருணம்.

₹600-ல் ₹550க்கு ஒரு புத்தகம்: அறிவை நோக்கிய முதலீடு

கையில் இருந்த 600 ரூபாயில் 550 ரூபாயை ஒரு சூஃபி நூலுக்காகச் செலவழிக்கும் சம்பவம் சிறியதாகத் தோன்றினாலும், கதாபாத்திர வளர்ச்சியின் அடையாளமாகிறது.

பணம் குறைவாக இருக்கும்போது ஒருவர் எதற்காக அதைச் செலவிடுகிறார் என்பது அவரது அன்றைய மன முன்னுரிமையை வெளிப்படுத்துகிறது.

இங்கு புத்தகம் ஒரு பொருள் அல்ல.

அது அடுத்த கதவுக்கான சாவியாகிறது.

அந்த வாசிப்பு பின்னர் ஒரு குருவை நோக்கி அழைத்துச் செல்கிறது; அந்த குருவின் சிந்தனைகள் புதிய வாழ்க்கைப் பார்வையை உருவாக்குகின்றன.

ஒரு புத்தகம் ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கையை மாற்றுமா என்ற பழைய கேள்விக்கு ‘நூர்’ தனது அனுபவத்தின் வழியாக “மாற்றத்தின் தொடக்கமாக இருக்க முடியும்” என்று பதிலளிக்கிறது.

கேமராவின் பின்னால் இருந்து முன்னால்

“என்னுடைய கனவு கேமராவுக்கு அருகில் நிற்பது அல்ல; ஒருநாள் கேமரா எனக்கு முன்னால் இருக்க வேண்டும் என்பதே” என்ற கருத்து நூருல் ஹஸனின் சினிமா கனவை வெளிப்படுத்துகிறது.

இந்த வரி நூலின் ஆன்மிகப் பகுதிகளுக்கு நடுவில் வேறொரு நூருல் ஹஸனை நமக்கு அறிமுகப்படுத்துகிறது.

அவர் தேடுபவர் மட்டுமல்ல; கனவு காண்பவர்.

ஒரு மனிதனின் ஆன்மிக வளர்ச்சி அவனுடைய உலகியல் கனவுகளை முற்றிலும் அழிக்க வேண்டியதில்லை. மாறாக, அவற்றைப் பற்றிய அவனது புரிதலை மாற்றக்கூடும்.

இதுவே ‘நூர்’ நூலின் மனிதநேயமான அம்சங்களில் ஒன்று.

குழந்தைப்பேறும் அர்த்தத்தின் மறுகட்டமைப்பும்

குழந்தைப்பேறு தொடர்பான ஆசிரியரின் அனுபவம் நூலில் மிக உணர்ச்சிகரமான பகுதியாக அமைகிறது. அதனை ஹஜ்ரத் மாமாவின் ஆசீர்வாதத்துடன் தொடர்புபடுத்துவது ஆசிரியரின் ஆன்மிக நம்பிக்கையின் வெளிப்பாடாக வருகிறது.

அந்த அனுபவத்தை அவர்,

“அன்று நான் எனக்காக ஒரு குழந்தையை மட்டுமல்ல, என்னையும் திரும்பப் பெற்றிருந்தேன்”

என்ற பொருளில் பதிவு செய்கிறார்.

இந்த வாக்கியம் உளவியல் ரீதியாக ஆழமானது.

ஒரு நீண்டகால ஏக்கம் நிறைவேறும் தருணத்தில் மனிதன் பெறுவது விரும்பிய ஒன்றை மட்டுமல்ல; நம்பிக்கை, அடையாளம், எதிர்காலம் ஆகியவற்றையும் மீண்டும் கட்டமைத்துக்கொள்ளும் அனுபவமாக அது அமையலாம்.

அதனால் இந்த வரி தனிப்பட்ட மகிழ்ச்சியைக் கடந்த இலக்கிய வலிமையைப் பெறுகிறது.

‘நான்’ கரைவதும் ‘நூர்’ வெளிப்படுவதும்

நூலின் மையத்தைச் சுருக்கக்கூடிய கருத்து அதன் இறுதிப் பகுதியில் இருக்கிறது:

“இது ‘நான்’ என்கிற அகந்தை மெதுவாகக் கரைந்துபோன கதை. அந்த ‘நான்’ மறைந்த இடத்தில்தான் ‘நூர்’ வெளிப்படும்.”

‘நூர்’ என்ற அரபுச் சொல்லுக்கு “ஒளி” என்ற பொருள் உள்ளது.

ஆனால் இந்நூலில் அந்த ஒளி வெளியில் இருந்து வந்து விழும் ஒளியாக மட்டும் சித்தரிக்கப்படவில்லை. அகந்தை, அச்சம், தேவைகள், இழப்பு, தவறான நம்பிக்கைகள் ஆகியவற்றைக் கடந்து மனிதன் தன்னைப் பார்க்கத் தொடங்கும் தருணத்தின் உருவகமாகவும் அதை வாசிக்க முடிகிறது.

உளவியல் மொழியில் இதனை அப்படியே “அகந்தை அழிதல்” என்று மருத்துவக் கருத்தாக்கமாக மாற்றிவிடுவது சரியான அணுகுமுறை அல்ல. ஆனால் இலக்கிய மற்றும் ஆன்மிக மொழியில், உறைந்த சுயபிம்பத்திலிருந்து விலகி வாழ்க்கையைப் பெரிய பரப்பில் பார்க்கத் தொடங்கும் மாற்றமாக இதனைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

இன்றைய தலைமுறைக்கு ‘நூர்’ ஏன் பொருத்தமானது?

இன்றைய மனிதன் தகவல்களால் சூழப்பட்டிருக்கிறான்; ஆனால் உள்ளார்ந்த அமைதியைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறான்.

சமூக ஊடகங்கள் தொடர்ந்து ஒப்பீட்டை உருவாக்குகின்றன. வெற்றி, புகழ், பணம், உடல் தோற்றம், அங்கீகாரம் என அனைத்தும் அளவிடப்படும் உலகில், மனிதன் தனது மதிப்பையும் மற்றவர்களின் பார்வையின் அடிப்படையில் தீர்மானிக்கும் அபாயம் அதிகரித்துள்ளது.

இந்தச் சூழலில், “இந்தக் கணத்தை கவனி”, “உன்னை நீ கவனி”, “உனது நம்பிக்கைகளையும் கேள்வி கேள்” போன்ற ‘நூர்’ முன்வைக்கும் அடிப்படைச் சிந்தனைகள் கவனிக்கத்தக்கவை.

அதேநேரம், ஆன்மிக அனுபவத்தை உளவியல் சிகிச்சைக்கு மாற்றாகவும், நம்பிக்கையை மருத்துவத்திற்கு மாற்றாகவும் பயன்படுத்தக்கூடாது என்ற தெளிவும் அவசியம்.

அந்த சமநிலையில்தான் நவீன மனிதனுக்கான ஆன்மிக வாசிப்பின் உண்மையான மதிப்பு இருக்கிறது.

முடிவுரை: நூருல் ஹஸனின் ‘நூர்’ யாருடைய கதை?

மேலோட்டமாகப் பார்த்தால் இது நூருல் ஹஸனின் கதை.

ஆழமாகப் பார்த்தால் இது நம்பிக்கைக்கும் சந்தேகத்திற்கும் இடையில் பயணிக்கும் ஒரு மனிதனின் கதை.

இன்னும் ஆழமாகப் பார்த்தால், “நான் யார்?” என்று வாழ்க்கையின் ஏதோ ஒரு தருணத்தில் தன்னிடம் கேட்டுக்கொண்ட ஒவ்வொரு மனிதனுடைய கதையின் ஒரு பகுதியும் இதில் இருக்கிறது.

நாகூரின் சூஃபி மரபு, ஹஜ்ரத் மாமாவின் வழிகாட்டுதல், தனிப்பட்ட இழப்புகள், மருத்துவ அனுபவங்கள், சினிமா கனவு, குடும்ப வாழ்க்கை, குழந்தைப்பேறு, இறைதேடல் எனப் பல பாதைகள் ‘நூர்’ என்ற ஒரே புள்ளியில் வந்து சந்திக்கின்றன.

ஒரு ஆன்மிக நூலின் வெற்றி வாசகரை ஆசிரியரின் நம்பிக்கையை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்ளச் செய்வதில் இல்லை.

வாசகர் தனது வாழ்க்கையை ஒருமுறையாவது திரும்பிப் பார்க்கச் செய்வதில்தான் இருக்கிறது.

அந்த வகையில், நூருல் ஹஸனின் ‘நூர்’ ஒரு மனிதனின் இறைதேடலை மட்டும் பதிவு செய்யவில்லை.

‘நான்’ என்ற சத்தம் குறையும்போது, நமக்குள் எது மீதமிருக்கிறது?

என்ற மிகப் பழமையான, ஆனால் இன்னும் முடிவடையாத மனிதக் கேள்வியை மீண்டும் நம்முன் வைக்கிறது.

அதுவே ‘நூர்’ தரும் வெளிச்சம்.