“நாட்டாமை குடும்பம் என்று பச்சை குத்துவது கட்டளை கிடையாது” – சரத்குமாரின் பேச்சு அரசியலில் எழுப்பும் கேள்விகள் என்ன?

சிறப்பு அரசியல் பகுப்பாய்வு
எழுதியவர்: சமரன்
Founding Editor & Publisher, Jananaayakan.com

தமிழ் சினிமாவில் பல தசாப்தங்களாக முக்கிய நடிகராகவும், பின்னர் தனிக்கட்சி அரசியல் வழியாகப் பயணித்து தற்போது பாஜகவில் செயல்பட்டு வருபவராகவும் அறியப்படும் சரத்குமார், தனது ஆதரவாளர்கள் தொடர்பாக தெரிவித்ததாக வெளியாகியுள்ள ஒரு கருத்து தற்போது சமூக வலைதளங்களில் விவாதத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது.

“நாட்டாமை குடும்பம் என்று பச்சை குத்துவது கட்டளை கிடையாது” என்று கூறிய அவர், அவ்வாறு பச்சை குத்தியிருப்பவர்கள் தன்னை எளிதில் சந்திக்க முடியும் என்ற பொருளில் பேசியதாக தகவல்கள் வெளியாகியுள்ளன.

முதல் பார்வையில் ரசிகர்களுடனான நெருக்கத்தை வெளிப்படுத்தும் நகைச்சுவையான அல்லது உணர்வுபூர்வமான பேச்சாக இது தோன்றலாம். ஆனால், ஒரு நடிகர் அரசியல் அடையாளத்தையும் கொண்டிருக்கும் நிலையில் இத்தகைய கருத்துகள் வெளியானால், அவை வெறும் ரசிகர் மன்ற உரையாடலாக மட்டும் நின்றுவிடுவதில்லை. தனிநபர் வழிபாடு, அரசியல் தலைமைத்துவம், ரசிகர் கலாசாரம் ஆகியவை குறித்த பெரிய கேள்விகளையும் உருவாக்குகின்றன.

‘நாட்டாமை’ முதல் ‘நாட்டாமை குடும்பம்’ வரை

1994-ஆம் ஆண்டு வெளியான நாட்டாமை திரைப்படம் சரத்குமாரின் திரைப்பயணத்தில் முக்கியமான படைப்புகளில் ஒன்று. அந்தப் படத்தின் வெற்றியால் “நாட்டாமை” என்ற அடையாளம் அவரது திரை ஆளுமையுடன் நீண்டகாலமாக இணைந்துள்ளது.

ஒரு திரைப்பட அடையாளத்தை ரசிகர்கள் கொண்டாடுவது தமிழ் சினிமாவுக்குப் புதிதல்ல. நடிகர்களின் பெயர்கள், கதாபாத்திரங்கள், வசனங்கள் மற்றும் திரைப்படச் சின்னங்களை ரசிகர்கள் தங்கள் தனிப்பட்ட அடையாளங்களுடன் இணைத்துக்கொள்வதும் பல ஆண்டுகளாக நடைபெற்று வருகிறது.

ஆனால், உடலில் நிரந்தரமாகப் பச்சை குத்திக்கொள்வது போன்ற செயலை ஒரு தலைவரை அணுகுவதற்கான அடையாளமாகப் புரிந்துகொள்ளக்கூடிய வகையில் பேசுவது தேவையா என்பதே தற்போது எழும் முக்கியமான கேள்வி.

“கட்டளை அல்ல” என்ற விளக்கம் ஏன் முக்கியம்?

சரத்குமார் தனது பேச்சிலேயே இது ஒரு “கட்டளை கிடையாது” என்று குறிப்பிட்டிருப்பது கவனிக்கத்தக்கது.

அதாவது, ரசிகர்கள் அல்லது ஆதரவாளர்கள் கட்டாயமாகப் பச்சை குத்திக்கொள்ள வேண்டும் என்று அவர் உத்தரவிட்டதாக இதனைப் பொருள்படுத்துவது சரியாக இருக்காது.

அதே நேரத்தில், பொதுவாழ்க்கையில் இருப்பவர்கள் பேசும் ஒவ்வொரு வார்த்தைக்கும் சமூகத் தாக்கம் இருக்கிறது. குறிப்பாக தீவிரமான ரசிகர் வட்டத்தைக் கொண்ட திரைப்பட நட்சத்திரங்கள் பேசும்போது, நகைச்சுவையாகவோ சாதாரணமாகவோ சொல்லப்படும் ஒரு கருத்துகூட ஆதரவாளர்களால் வேறு விதமாக எடுத்துக்கொள்ளப்பட வாய்ப்பு உள்ளது.

இதனால்தான் அரசியல் தலைவர்களின் பேச்சுகளில் வார்த்தைகளுக்கான பொறுப்பு அதிகமாகிறது.

ரசிகர் கலாசாரம் அரசியலுக்குள் நுழையும் போது…

தமிழக அரசியலுக்கும் தமிழ் சினிமாவுக்கும் மிக நீண்ட தொடர்பு உள்ளது.

எம்.ஜி.ஆர்., ஜெயலலிதா முதல் சமகால நடிகர்–அரசியல்வாதிகள் வரை, திரையில் உருவாகும் மக்கள் செல்வாக்கு அரசியல் ஆதரவாக மாற்றப்பட்ட பல வரலாற்று உதாரணங்கள் தமிழகத்தில் உள்ளன.

ரசிகர் மன்றங்கள் சமூக இயக்கங்களாகவும் பின்னர் அரசியல் கட்டமைப்புகளாகவும் மாறியிருக்கின்றன. இதனால் சினிமா ரசிகர் கலாசாரத்தையும் ஜனநாயக அரசியல் கலாசாரத்தையும் பிரிக்கும் எல்லை தமிழகத்தில் பல நேரங்களில் மிகவும் மெல்லியதாகவே இருந்து வந்துள்ளது.

ஆனால், நவீன ஜனநாயக அரசியல் ஒரு முக்கியமான மாற்றத்தை எதிர்பார்க்கிறது.

ஒரு தலைவருக்கான விசுவாசத்தை நிரூபிப்பதை விட, அவரது கொள்கைகளை கேள்வி கேட்கும் ஆதரவாளர்களே ஒரு அரசியல் இயக்கத்தின் வலிமையாக இருக்க வேண்டும்.

பச்சை குத்தினால் தலைவரைச் சந்திக்க முடியுமா?

இந்த விவகாரத்தில் எழும் அடிப்படையான கேள்வியும் இதுதான்.

ஒரு பொதுமகன் அல்லது தொண்டர் அரசியல் தலைவரைச் சந்திப்பதற்கான வாய்ப்பு அவரது உடலில் இருக்கும் அடையாளத்தால் தீர்மானிக்கப்பட வேண்டுமா?

அல்லது அவரது கோரிக்கை, பொதுப் பிரச்சினை, சமூகப் பணி அல்லது அரசியல் பங்களிப்பின் அடிப்படையில் அந்த வாய்ப்பு அமைய வேண்டுமா?

சரத்குமாரின் பேச்சு கட்டாய உத்தரவாக இல்லாவிட்டாலும், “பச்சை குத்தியவர்களுக்கு அணுகல் எளிதாகும்” என்ற புரிதலை உருவாக்குமானால் அது விமர்சனத்திற்குரியதாக மாறுகிறது.

ஜனநாயகத்தில் தலைவருக்கும் தொண்டருக்கும் இடையிலான உறவு அடையாள விசுவாசத்தின் அடிப்படையில் அல்ல; கருத்து, கொள்கை மற்றும் செயல்பாட்டின் அடிப்படையில் அமைவதே ஆரோக்கியமானது.

பாஜகவுக்கும் அரசியல் சவாலா?

சரத்குமார் தற்போது பாஜகவுடன் அரசியல் ரீதியாக இணைந்திருப்பதால், அவரது பொதுப் பேச்சுகள் தனிப்பட்ட நடிகரின் கருத்துகளாக மட்டும் பார்க்கப்படுவதில்லை. அவை அவர் சார்ந்திருக்கும் அரசியல் இயக்கத்துடனும் இணைத்துப் பார்க்கப்படுவதற்கான வாய்ப்பு உள்ளது.

இதனால் தேசியக் கட்சியில் செயல்படும் முக்கிய பிரமுகர்கள், ரசிகர் மன்ற மொழியையும் அரசியல் மொழியையும் எங்கு பிரிக்க வேண்டும் என்பதில் கூடுதல் கவனம் செலுத்த வேண்டியுள்ளது.

அரசியலில் தலைவர்களை அடையாளங்களால் கொண்டாடுவதைவிட, வேலைவாய்ப்பு, கல்வி, பொருளாதாரம், சமூகநீதி, சட்டம்–ஒழுங்கு மற்றும் வளர்ச்சி போன்ற மக்கள் பிரச்சினைகளில் அவர்களின் நிலைப்பாடுகளே விவாதிக்கப்பட வேண்டும்.

“முட்டாள்தனத்தின் உச்சம்” என்ற விமர்சனம் நியாயமா?

சமூக வலைதளங்களில் இத்தகைய பேச்சுகளை கடுமையாக விமர்சிப்பவர்களுக்கு அது கருத்துச் சுதந்திரத்தின் ஒரு பகுதி. ஆனால் செய்தி ஊடகம் ஒரு விமர்சனத்தை அப்படியே தீர்ப்பாக மாற்றிவிடக்கூடாது.

சரத்குமார் உண்மையில் எந்தச் சூழலில் இந்தக் கருத்தை தெரிவித்தார், முழுப் பேச்சின் நோக்கம் என்ன, அது நகைச்சுவையா அல்லது ரசிகர்களுடனான உரையாடலா என்பதும் மதிப்பீட்டில் எடுத்துக்கொள்ளப்பட வேண்டும்.

அதே நேரத்தில், தலைவர்களைச் சந்திக்க தனிப்பட்ட விசுவாச அடையாளங்கள் தேவையென்ற எண்ணம் எந்த வடிவத்தில் ஊக்குவிக்கப்பட்டாலும் அது ஆரோக்கியமான ஜனநாயக அரசியல் கலாசாரத்திற்கு ஏற்றதல்ல என்பதையும் தெளிவாகச் சொல்ல வேண்டியுள்ளது.

ஜனநாயகத்தில் பச்சை குத்துவது அல்ல; கேள்வி கேட்பதே அடையாளம்

தமிழக அரசியல் தற்போது தலைமுறை மாற்றத்தை எதிர்கொண்டுள்ளது. இளைஞர்கள் அதிகளவில் அரசியலைக் கவனிக்கின்றனர்; சமூக ஊடகங்கள் ஒவ்வொரு அரசியல் பேச்சையும் சில நிமிடங்களுக்குள் மக்கள் ஆய்வுக்கு உட்படுத்துகின்றன.

இந்தக் காலத்தில் தலைவருக்காக உடலில் பெயரைப் பச்சை குத்துவது அரசியல் அர்ப்பணிப்பின் அளவுகோலாக இருக்க முடியாது.

மக்களுக்காகக் குரல் கொடுப்பது, கொள்கைகளைப் புரிந்துகொள்வது, தவறு நடந்தால் தனது தலைவரிடமே கேள்வி கேட்பது, சமூகத்திற்கு பங்களிப்பது ஆகியவையே ஒரு அரசியல் தொண்டரின் உண்மையான அடையாளமாக இருக்க வேண்டும்.

சினிமாவில் “நாட்டாமை” ஒரு கொண்டாடப்பட்ட கதாபாத்திரமாக இருக்கலாம்.

ஆனால் ஜனநாயகத்தில் இறுதி நாட்டாமை மக்கள்தான்.

அந்த உண்மையை எந்தத் தலைவரும், எந்தக் கட்சியும், எந்த ரசிகர் கலாசாரமும் மறந்துவிடக்கூடாது.