மண்டாடி பேசும் சூழலியல் அரசியல்: கடல் வெறும் காட்சியல்ல… அது ஒரு வாழ்வியல்!

தமிழ் சினிமாவில் கடல் பலமுறை காட்சிப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. காதலின் பின்னணியாக, சாகசத்தின் களமாக, மீனவர்களின் வாழ்விடமாக, சில நேரங்களில் பேரிடரின் அடையாளமாகவும் அது திரையில் வந்திருக்கிறது. ஆனால் ‘மண்டாடி’ கடலை வெறும் காட்சிப் பின்னணியாக நிறுத்தாமல், அதைச் சுற்றி உருவான வாழ்வியல், தொழில், மரபு, அதிகாரம் மற்றும் சூழலியல் மாற்றங்களைப் பேசும் களமாக மாற்றுகிறது.

மதிமாறன் புகழேந்தி இயக்கத்தில் சூரி, சுஹாஸ், மகிமா நம்பியார், சத்யராஜ் உள்ளிட்டோர் நடித்துள்ள ‘மண்டாடி’, பாரம்பரிய பாய்மரப் படகுப் போட்டியை மையமாகக் கொண்ட விளையாட்டு–ஆக்‌ஷன் திரைப்படமாக வெளிவந்துள்ளது.

ஆனால் அதன் அடுக்குகளைத் திறந்து பார்த்தால், இது வெறும் ‘யார் போட்டியில் வெல்வார்கள்?’ என்ற கேள்வியை மட்டும் எழுப்பும் படம் அல்ல.

கடல் யாருடையது?
கடலை நம்பி வாழும் மனிதனுக்கும் இயற்கைக்கும் இடையிலான உறவு என்ன?
நவீனமயமாக்கல் ஒரு பாரம்பரியத் தொழிலின் கட்டமைப்பை எவ்வாறு மாற்றுகிறது?
வளர்ச்சி என்ற பெயரில் பழைய அறிவையும் வாழ்வியலையும் இழந்து கொண்டிருக்கிறோமா?

இத்தகைய கேள்விகளையும் ‘மண்டாடி’யின் கதைக்களம் நமக்கு முன்வைக்கிறது.

‘மண்டாடி’ – ஒரு பெயருக்குப் பின்னால் இருக்கும் கடல்சார் அறிவு

கடலை அறிந்திருப்பது என்பது நீச்சல் தெரிந்திருப்பது மட்டுமல்ல.

காற்றின் திசையைப் படிக்க வேண்டும். அலைகளின் தன்மையை உணர வேண்டும். கடல் நீரோட்டத்தின் மாற்றத்தை அறிய வேண்டும். மீன் கிடைக்கும் பகுதிகளை அனுபவத்தின் மூலம் கணிக்க வேண்டும். தன்னுடன் கடலுக்குச் செல்பவர்களைப் பாதுகாப்பாக மீண்டும் கரைக்குக் கொண்டுவர வேண்டும்.

இத்தகைய அறிவையும் தலைமைப் பொறுப்பையும் கொண்ட படகின் தலைவனைக் குறிக்கும் சொல்லாகவே ‘மண்டாடி’ பயன்படுத்தப்படுவதாக படம் குறித்த பதிவுகள் விளக்குகின்றன.

இதுதான் திரைப்படத்தின் சூழலியல் வாசிப்புக்கான முதல் கதவு.

இங்கு இயற்கையை வெற்றி கொள்வதல்ல மனிதனின் திறமை; இயற்கையைப் புரிந்துகொண்டு அதனுடன் இணைந்து வாழ்வதே திறமை.

கடல் ஒரு வளம் மட்டுமல்ல; தலைமுறைகளின் அறிவுக் களஞ்சியம்

கடலோர மக்களின் வாழ்க்கையில் கடல் என்பது வெறும் பொருளாதார வளம் அல்ல.

எப்போது கடலுக்குச் செல்லலாம், எந்தக் காற்றில் எந்தத் திசையில் பயணிக்கலாம், அலைகளின் மாற்றத்தை எப்படி வாசிக்கலாம், எந்தக் காலத்தில் எந்த வகை மீன்கள் கிடைக்கும் போன்ற அறிவு தலைமுறைகளாக அனுபவத்தின் வழியே கடத்தப்பட்டிருக்கிறது.

இன்றைய மொழியில் இதை ‘Traditional Ecological Knowledge’ — பாரம்பரிய சூழலியல் அறிவு — என்று குறிப்பிடலாம்.

‘மண்டாடி’யில் இடம்பெறும் பாய்மரப் படகுகளும், அவற்றை இயக்கும் மனிதர்களும் இந்த அறிவின் பிரதிநிதிகளாக வாசிக்கப்படலாம்.

இயந்திரம் இல்லாமல் காற்றை நம்பிப் பயணிப்பவன் காற்றுடன் போராடுவதில்லை; அதைப் புரிந்துகொள்கிறான்.

அலைகளை வெல்வதில்லை; அதன் போக்கைப் பயன்படுத்துகிறான்.

அதனால்தான் ‘மண்டாடி’யின் படகுப் போட்டி ஒரு விளையாட்டாகத் தொடங்கினாலும், அதன் பின்னால் மனிதனுக்கும் இயற்கைக்கும் இடையிலான பழமையான உறவு வெளிப்படுகிறது.

பாய்மரத்திலிருந்து ஃபைபர் படகிற்கு…

திரைப்படத்தைப் பற்றிய விமர்சனங்களில் கவனிக்கப்படும் முக்கியமான சமூக–பொருளாதார அடுக்கு, பாரம்பரிய மரப்படகுகளிலிருந்து ஃபைபர் படகுகளுக்கு ஏற்பட்ட மாற்றம்.

ராமநாதபுரம் பகுதியின் பாரம்பரிய கடலோடி விளையாட்டான பாய்மரப் படகுப் போட்டி, பின்னாளில் ஃபைபர் படகுப் போட்டியாக மாறியதையும், அதன் காரணமாக மரப்படகுத் தொழிலில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களையும் படம் தொட்டுச் செல்கிறது என விமர்சனங்கள் குறிப்பிடுகின்றன.

இந்த இடத்தில்தான் ‘மண்டாடி’ ஒரு முக்கியமான கேள்வியை எழுப்புகிறது.

தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி என்பது பழையதை முழுவதுமாக அழித்துவிட்டு புதியதை ஏற்றுக்கொள்வதா? அல்லது மரபையும் நவீனத்தையும் இணைத்துச் செல்ல முடியுமா?

ஃபைபர் படகு தொழில்நுட்பத்தின் பயன்பாட்டை எதிர்ப்பதே இங்கு மையமல்ல. மாறாக, ஒரு தொழில்நுட்ப மாற்றம் நிகழும்போது அதனுடன் தொடர்புடைய மரப்படகு தயாரிப்பாளர்கள், கைவினைஞர்கள், பாரம்பரிய திறன்கள் மற்றும் உள்ளூர் பொருளாதாரச் சங்கிலிகள் என்ன ஆகின்றன என்ற கேள்வியும் முக்கியமானது.

இதுதான் வளர்ச்சியின் இன்னொரு முகம்.

வளர்ச்சிக்கும் சூழலியலுக்கும் நடுவே மனிதன்

சூழலியல் அரசியல் என்பது மரங்களை வெட்டுவது அல்லது காடுகளை அழிப்பது பற்றிய விவாதம் மட்டுமல்ல.

ஒரு இயற்கை வளத்தை யார் பயன்படுத்துகிறார்கள்?

அதன் மீது யாருக்கு அதிகாரம் இருக்கிறது?

அந்த வளத்தை தலைமுறைகளாக நம்பி வாழும் சமூகத்தின் குரல் எந்த அளவுக்கு கேட்கப்படுகிறது?

தொழில்நுட்ப மாற்றத்தின் பொருளாதாரப் பலன் யாருக்குச் செல்கிறது?

அதன் செலவை யார் ஏற்கிறார்கள்?

இவை அனைத்துமே சூழலியல் அரசியலின் பகுதிகள்தான்.

இந்தப் பார்வையில் அணுகும்போது, ‘மண்டாடி’யின் கடலும் படகும் போட்டியும் வேறொரு பரிமாணத்தைப் பெறுகின்றன.

மீனவர்களின் வாழ்க்கையை மையத்திற்குக் கொண்டுவரும் சினிமா

தமிழ்நாட்டின் நீண்ட கடற்கரையோரத்தில் பல தலைமுறைகளாக வாழும் மீனவ சமூகங்களுக்கு தனித்துவமான பண்பாடு, தொழில்முறை அறிவு, மொழி, நம்பிக்கைகள் மற்றும் கடல் சார்ந்த மரபுகள் இருக்கின்றன.

ஆனால் பிரதான சினிமாவில் அந்த வாழ்க்கை பெரும்பாலும் சில குறிப்பிட்ட காட்சிகளுக்குள் மட்டுமே சுருங்கிவிடுகிறது.

‘மண்டாடி’யின் முக்கியத்துவம், கடலோர வாழ்க்கையையும் பாரம்பரிய படகுப் போட்டியையும் கதையின் மையத்திற்கே கொண்டு வந்திருப்பதில்தான் இருக்கிறது.

குறிப்பாக கடலில் படமாக்கப்பட்ட போட்டிக் காட்சிகள், படகை இயக்குவதிலுள்ள உடல் உழைப்பு மற்றும் கடலின் இயல்பை திரைப்படத்தின் முக்கிய அனுபவமாக மாற்றியிருப்பதாக விமர்சனங்கள் சுட்டிக்காட்டியுள்ளன.

இதன்மூலம் திரையில் நாம் பார்க்காத ஒரு தமிழகத்தை ‘மண்டாடி’ பதிவு செய்கிறது.

கடலை மதிக்க வேண்டும் என்ற செய்தி

படத்தில் சத்யராஜின் கதாபாத்திரம் வழியாக கடலின் மீதான மரியாதை மற்றும் நம்பிக்கை தொடர்பான கருத்துகள் முன்வைக்கப்படுவதாகவும் விமர்சனங்கள் குறிப்பிடுகின்றன.

அது ‘மண்டாடி’யின் மைய அரசியலுடன் பொருந்துகிறது.

மனிதன் இயற்கைக்கு மேலானவன் என்ற எண்ணத்திற்கு மாற்றாக, இயற்கையின் ஒரு பகுதியாக மனிதனைப் பார்க்கும் பார்வை இது.

கடலை நம்பி வாழ்பவர்களுக்கு கடல் ஒரு சுற்றுலாத் தலம் அல்ல.

அது உணவு.

அது தொழில்.

அது குடும்பத்தின் வருமானம்.

அது தலைமுறைகளின் நினைவு.

அது பண்பாடு.

சில நேரங்களில் அதுவே உயிருக்கும் ஆபத்து.

எனவே கடலின் மீது மரியாதை செலுத்துவது என்பது உணர்வுபூர்வமான வசனம் மட்டுமல்ல; ஒரு வாழ்வியல் தத்துவம்.

போட்டியின் பின்னால் இருக்கும் அதிகார அரசியல்

‘மண்டாடி’ ஒரு விளையாட்டு திரைப்படத்தின் வடிவத்தையும் பயன்படுத்துகிறது.

ஒருபுறம் வெற்றி–தோல்வி. மறுபுறம் தனிப்பட்ட பகை, அதிகாரம், வணிக நலன், சமூக உறவுகள் எனப் பல அடுக்குகள் படகுப் போட்டியைச் சுற்றி உருவாகின்றன.

இதன் மூலம் ஒரு பாரம்பரிய விளையாட்டு வணிகமும் அதிகாரமும் நுழையும் போது அதன் இயல்பு எவ்வாறு மாறுகிறது என்ற கேள்விக்கான இடத்தையும் திரைப்படம் உருவாக்குகிறது.

இங்கு படகு என்பது வெறும் படகு அல்ல.

அது வாழ்வாதாரம்.

பந்தயம் என்பது வெறும் பந்தயம் அல்ல.

அது அடையாளம்.

வெற்றி என்பது கோப்பையைப் பெறுவது மட்டுமல்ல.

ஒரு சமூகத்தின் பெருமையுடனும் அது இணைகிறது.

‘மண்டாடி’ சொல்லும் பெரிய செய்தி

ஒரு திரைப்படம் சூழலியல் பிரச்சினைகளுக்கான கொள்கைத் தீர்வுகளை வழங்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

ஆனால் நாம் வழக்கமாக கவனிக்காமல் கடந்து செல்லும் ஒரு வாழ்வியலைக் காட்சிப்படுத்தி, அதைப் பற்றிப் பேச வைக்க முடியும்.

அந்த வகையில் ‘மண்டாடி’ முக்கியமான உரையாடலைத் தொடங்குகிறது.

பாரம்பரியம் என்பது அருங்காட்சியகத்தில் வைத்துப் பாதுகாக்க வேண்டிய பழைய பொருள் மட்டுமல்ல. அது வாழும் மனிதர்களின் அறிவு, தொழில் மற்றும் அடையாளத்துடன் இணைந்திருக்கிறது.

நவீனமயமாக்கலைத் தவிர்க்க முடியாது. தொழில்நுட்ப மாற்றத்தையும் நிறுத்த முடியாது.

ஆனால் அந்த மாற்றத்தின் பயணத்தில் கடலோர மக்களின் பாரம்பரிய அறிவும் தொழிலும் பண்பாடும் காணாமல் போகாமல் பார்த்துக்கொள்வது சமூகத்தின் பொறுப்பு.

அதனால் ‘மண்டாடி’யை வெறும் படகுப் போட்டியை மையமாகக் கொண்ட வணிக சினிமாவாக மட்டும் கடந்துவிட முடியாது.

அதன் அலைகளுக்குள் ஒரு சமூகத்தின் வாழ்க்கை இருக்கிறது.

அதன் பாய்மரத்தில் ஒரு தலைமுறையின் அறிவு இருக்கிறது.

அதன் போட்டிக்குள் பொருளாதாரம் இருக்கிறது.

அதன் கடலுக்குள் சூழலியல் இருக்கிறது.

அதனால்தான் ‘மண்டாடி’ பேசுவது வெறும் கடல் அரசியல் அல்ல; மனிதன், இயற்கை, வாழ்வாதாரம், மரபு மற்றும் வளர்ச்சி ஆகியவற்றுக்கு இடையிலான சூழலியல் அரசியல்.