பட்ஜெட் ஆவணங்களை இறைவனுக்குக் காணிக்கையாக்கலாமா? – அரசியல் சாசனம், மதச்சார்பின்மை மற்றும் ஜனநாயகப் பொறுப்பின் எல்லைகள்

ஆய்வுக் கட்டுரை | ஜனநாயகன் (Jananaayakan.com)

எழுதியவர்: நிறுவன ஆசிரியர் & வெளியீட்டாளர் – சமரன்

ஒவ்வொரு ஆண்டும் மத்திய மற்றும் மாநில அரசுகள் தாக்கல் செய்யும் பட்ஜெட் என்பது வெறும் வரவு-செலவுத் திட்ட அறிக்கை அல்ல. அது ஒரு அரசின் அரசியல், பொருளாதார மற்றும் சமூக முன்னுரிமைகளை வெளிப்படுத்தும் முக்கியமான அரசியல் சாசன ஆவணமாகும். மக்களிடமிருந்து வசூலிக்கப்படும் வரிப்பணம் எந்தத் துறைகளுக்கு ஒதுக்கப்படுகிறது, எந்தத் திட்டங்களுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்படுகிறது, நிதி ஒழுக்கம் எவ்வாறு கடைபிடிக்கப்படுகிறது என்பதனை விளக்கும் அதிகாரப்பூர்வ ஆவணம் அதுவாகும்.

அண்மைக் காலங்களில் பட்ஜெட் தாக்கலுக்கு முன்பாக அல்லது அதன் பின்னர் அந்த ஆவணங்களை கோயில்கள், மடங்கள் அல்லது பிற வழிபாட்டுத் தலங்களுக்கு எடுத்துச் சென்று இறைவனுக்கு காணிக்கையாக சமர்ப்பிக்கும் நிகழ்வுகள் அரசியல் மற்றும் சட்டரீதியான விவாதங்களை மீண்டும் எழுப்பியுள்ளன.

இது தனிநபரின் மதநம்பிக்கையின் வெளிப்பாடா? அல்லது அரசின் அதிகாரப்பூர்வ ஆவணங்களை மத நிகழ்வுகளுடன் இணைப்பது இந்திய அரசியல் சாசனத்தின் மதச்சார்பின்மைக் கொள்கைக்கு முரணானதா? என்ற கேள்விகள் எழுகின்றன.

பட்ஜெட் ஆவணத்தின் அரசியல் சாசன முக்கியத்துவம்

இந்திய அரசியல் சாசனத்தின் அடிப்படையில், பட்ஜெட் என்பது சட்டமன்றத்தின் அனுமதிக்காக முன்வைக்கப்படும் அதிகாரப்பூர்வ நிதி அறிக்கை. அது ஒரு அரசு தனது நிதி நிர்வாகத்தை மக்களிடம் வெளிப்படையாக விளக்க வேண்டிய கட்டாயப் பொறுப்பின் ஒரு பகுதியாகும்.

எனவே, பட்ஜெட் ஆவணத்தின் உரிமையாளர் ஒரு மத அமைப்பு அல்ல; ஜனநாயகத்தில் இறையாண்மை பெற்றுள்ள மக்களே அதன் உண்மையான உரிமையாளர்கள்.

மதச்சார்பின்மை என்றால் என்ன?

இந்திய அரசியல் சாசனம் எந்த ஒரு மதத்தையும் அரசின் அதிகாரப்பூர்வ மதமாக அங்கீகரிக்கவில்லை. அனைத்து மதங்களிடமும் சமநிலை பேணுவது, எந்த மதத்திற்கும் அரசு முன்னுரிமை அளிக்காதிருப்பது என்பதே இந்திய மதச்சார்பின்மையின் அடிப்படை நோக்கம்.

ஒரு அமைச்சர் அல்லது அதிகாரி தனிப்பட்ட முறையில் வழிபாடு செய்வதற்கு முழு உரிமை உண்டு. ஆனால் அரசின் அதிகாரப்பூர்வ ஆவணங்கள், அரசின் சின்னங்கள் அல்லது பொது அதிகாரத்தை மத நிகழ்வுகளுடன் இணைக்கும் செயல்கள் அரசியல் மற்றும் சட்ட விவாதங்களுக்கு வழிவகுக்கக்கூடும்.

தனிப்பட்ட நம்பிக்கைக்கும் பொது நிர்வாகத்திற்கும் இடையேயான எல்லை

ஒரு அமைச்சர் தனது தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் எந்த மதத்தையும் பின்பற்றலாம். அது இந்திய அரசியல் சாசனம் வழங்கும் அடிப்படை உரிமையாகும்.

ஆனால், ஒரு அரசின் அதிகாரப்பூர்வ ஆவணத்தை “இறைவனுக்கான காணிக்கை” என பொதுவெளியில் அறிவிப்பது, அந்த ஆவணம் ஒரு குறிப்பிட்ட மதத்தின் அங்கீகாரத்துடன் தொடர்புபடுத்தப்படுகிறது என்ற தோற்றத்தை ஏற்படுத்தும் அபாயம் உள்ளது.

அதுவே மதச்சார்பின்மை குறித்த கேள்விகளை எழுப்புகிறது.

நீதிமன்றங்களின் நிலைப்பாடு

இந்திய உச்சநீதிமன்றம் பல தீர்ப்புகளில், அரசு எந்த ஒரு மதத்திற்கும் ஆதரவாக அல்லது எதிராக செயல்படக்கூடாது; அனைத்து குடிமக்களிடமும் சமநிலையைப் பேண வேண்டும் என்று வலியுறுத்தியுள்ளது.

அரசியல் சாசனத்தின் அடிப்படை அமைப்பில் மதச்சார்பின்மை ஒரு முக்கியக் கூறாக நீதிமன்றங்கள் தொடர்ந்து விளக்கி வருகின்றன.

அரசியல் விவாதமா? சட்ட விவாதமா?

பட்ஜெட் ஆவணத்தை வழிபாட்டுத் தலத்திற்கு எடுத்துச் செல்வது குறித்து ஒருபுறம் இது வெறும் கலாச்சார மரபு அல்லது தனிப்பட்ட நம்பிக்கையின் வெளிப்பாடு என வாதிடப்படுகிறது.

மறுபுறம், அரசின் அதிகாரப்பூர்வ ஆவணங்களை மதச் சடங்குகளுடன் இணைப்பது அரசின் நடுநிலைத்தன்மையை பாதிக்கும் என்ற கருத்தும் முன்வைக்கப்படுகிறது.

இந்த இரண்டு நிலைப்பாடுகளுக்கும் இடையில் அரசியல் சாசனத்தின் எல்லைகளே இறுதி அளவுகோலாக பார்க்கப்பட வேண்டும்.

ஜனநாயகத்தில் பட்ஜெட்டின் உண்மையான “காணிக்கை” யாருக்கு?

பட்ஜெட் என்பது கோயிலுக்கோ, மடத்துக்கோ அல்லது வேறு எந்த மத அமைப்பிற்கோ வழங்கப்படும் காணிக்கை அல்ல.

அது மக்களின் வரிப்பணத்தை மீண்டும் மக்களுக்கே கல்வி, சுகாதாரம், விவசாயம், வேலைவாய்ப்பு, உள்கட்டமைப்பு, சமூகநீதி மற்றும் வளர்ச்சித் திட்டங்களாக திருப்பி வழங்கும் அரசின் உறுதிமொழியாகும்.

எனவே அதன் உண்மையான “காணிக்கை” மக்களுக்கே சென்றடைய வேண்டும் என்பதே ஜனநாயகத்தின் அடிப்படை நோக்கம்.

முடிவுரை

அரசியல் தலைவர்களின் தனிப்பட்ட மதநம்பிக்கையை அரசியல் சாசனம் பாதுகாக்கிறது. அதே நேரத்தில், அரசின் அதிகாரப்பூர்வ நடவடிக்கைகள் அனைத்தும் மதச்சார்பற்ற தன்மையுடனும், அரசியல் சாசனத்தின் ஆவியுடனும் இணைந்து இருக்க வேண்டும் என்பதும் அதே அரசியல் சாசனத்தின் அடிப்படை எதிர்பார்ப்பாகும்.

பட்ஜெட் என்பது அரசின் சொத்து அல்ல; மக்களின் ஆவணம். அது வழிபாட்டிற்கான பொருள் அல்ல; பொது நிதியின் பொறுப்புணர்வை வெளிப்படுத்தும் ஜனநாயக அறிக்கை.

ஒரு அரசு மக்களின் நம்பிக்கையைப் பெற வேண்டுமெனில், பட்ஜெட் ஆவணத்தை இறைவனிடம் சமர்ப்பிப்பதை விட, அதில் அறிவிக்கப்பட்ட வாக்குறுதிகளை மக்களின் வாழ்க்கையில் நிறைவேற்றுவதே மிக உயர்ந்த காணிக்கையாக அமையும்.